تحفة الأولياء (ترجمه اصول کافي) - الأردکاني، محمد علي - الصفحة ٢٣١
«به درستى كه خدا دوست مىدارد بندهاى را كه در گناه افتاده و توبهكار باشد. و هر كس كه اين از او سر نزده باشد، بهتر باشد».
٢٩٧٠/ ١٠. از او، از احمد بن محمد، از على بن نعمان، از محمد بن سنان، از يوسف- يعنى ابو يعقوب برنجفروش-، از جابر، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه گفت: شنيدم از آن حضرت كه مىفرمود: «آنكه از گناه توبه مىكند، چون كسى است كه او را گناهى نباشد.
و آنكه بر سر گناه ايستاده و از آن آمرزش مىطلبد، چون كسى است كه ريشخند مىكند».
٢٩٧١/ ١١. على بن ابراهيم روايت كرده است، از پدرش و چند نفر از اصحاب ما، از سهل بن زياد و هر دو، از ابن محبوب، از ابو حمزه، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود:
«به درستى كه خداى عز و جل به سوى داود عليه السلام وحى فرمود كه: بيا بنده من دانيال را (يعنى به سوى او توجّه كن) و به او بگو كه: مرا نافرمانى كردى و تو را آمرزيدم، و باز مرا نافرمانى كردى و تو را آمرزيدم، و ديگر مرا نافرمانى كردى و تو را آمرزيدم؛ پس اگر در مرتبه چهارم مرا نافرمانى كنى، تو را نمىآمرزم؛ پس داود عليه السلام به نزد دانيال آمد و به او گفت كه: اى دانيال! به درستى كه من فرستاده خدايم به سوى تو، و آن جناب به تو مىفرمايد كه: مرا نافرمانى كردى و تو را آمرزيدم، و باز مرا نافرمانى كردى و تو را آمرزيدم، و ديگر مرا نافرمانى كردى و تو را آمرزيدم؛ پس اگر در مرتبه چهارم مرا نافرمانى كنى، تو را نمىآمرزم. دانيال به آن حضرت عرض كرد كه: اى پيغمبر خدا! آنچه بر تو بود، رسانيدى و تبليغ رسالت خدا كردى؛ پس چون وقت سحر شد، دانيال برخاست و با پروردگار خويش مناجات كرد و عرض كرد كه: اى پروردگار من! به درستى كه پيغمبرت داود، مرا خبر داد از جانب تو، كه من تو را نافرمانى كردهام و تو مرا آمرزيدهاى، و باز تو را نافرمانى كردهام و مرا آمرزيدهاى، و باز تو را نافرمانى كردهام و مرا آمرزيدهاى. و مرا از جانب تو خبر داد كه: اگر تو را در مرتبه چهارم نافرمانى كنم، مرا نمىآمرزى؛ پس سوگند ياد مىكنم به عزّت تو، كه اگر مرا نگاه ندارى، هر آينه تو را نافرمانى مىكنم، بعد از آن، تو را نافرمانى مىكنم، بعد از آن، تو را نافرمانى مىكنم».
٢٩٧٢/ ١٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند، از احمد بن محمد، از موسى بن قاسم، از جدّش حسن بن راشد، از معاويه بن وهب كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود: «چون بنده توبه كند، توبه نصوح، خداى عز و جل او را دوست دارد، و گناهان او را بر