پسر مسلم! آيا چنان مى‌پندارى كه بنده مؤمن، بر گناه خود پشيمان مى‌شود، و از خداى عز و جل طلب آمرزش از آن مى‌كند و توبه مى‌كند، و خداى عز و جل با وجود اينها، توبه او را قبول نمى‌فرمايد؟» عرض كردم: پس اگر چندين مرتبه چنين كند كه مرتكب گناه شود، بعد از آن، توبه كند و آمرزش طلبد؟ فرمود: «در هر زمان كه مؤمن به استغفار و توبه باز گردد، خداى عز و جل از او بپذيرد، و به آمرزش بر او بازگردد و تفضّل فرمايد. و به درستى كه خداى عز و جل آمرزنده‌اى است مهربان، كه توبه را قبول مى‌كند، و از گناهان در مى‌گذرد؛ پس بپرهيز از آنكه مؤمنان را از رحمت خداى عز و جل نوميد گردانى»[١].

٢٩٦٧/ ٧. ابو على اشعرى، از محمد بن عبد الجبّار، از ابن فضّال، از ثعلبة بن ميمون، از ابو بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت: آن حضرت را سؤال كردم از قول خداى عز و جل: «إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّيْطانِ تَذَكَّرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ»[٢]؛ يعنى: «به درستى كه آنان كه پرهيز كردند، چون برسد ايشان را وسوسه و مكرى از جانب شيطان، كه در خاطرها فرود آيد و به گرد آن در آيد، پند گيرند و خدا را ياد كنند؛ پس ناگاه ايشان بينايان باشند، كه راه حق و صواب را ببينند». و حضرت فرمود كه: «مراد از آن، بنده‌اى است كه قصد گناه مى‌كند، بعد از آن، متذكّر مى‌شود و به اين سبب باز مى‌ايستد. و اين، معنى قول آن جناب است كه فرموده:

«تَذَكَّرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ»».

٢٩٦٨/ ٨. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از عمر بن اذينه، از ابو عبيده روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام محمد باقر عليه السلام كه مى‌فرمود: «به درستى كه خداى عز و جل سخت‌تر است از روى شادى به توبه بنده خويش، از مردى كه شترِ سوارى و توشه‌دان (يعنى سفره) خود را در شب تارى گم كرده باشد، بعد از آن، آن را بيابد؛ پس به درستى كه خدا سخت‌تر است از روى شادى به توبه بنده خود، از اين مرد، به راحله خودش، در هنگامى كه آن را بيابد».

٢٩٦٩/ ٩. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از محمد بن اسماعيل، از عبد اللَّه بن عثمان، از ابو جميله روايت كرده است كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام فرمود:

[١]. و شاعر چه خوش گفته كه:

اين درگه ما درگه نوميدى نيست‌		صدبار اگر توبه شكستى بازآ (مترجم)

[٢]. اعراف، ٢٠١.