كه: «بنده از گناه توبه مى‌كند. بعد از آن، در آن عود نمى‌كند و بر نمى‌گردد». و محمد بن فضيل گفت كه: امام موسى‌كاظم عليه السلام را از اين آيه سؤال كردم، فرمود كه: «از گناه توبه مى‌كند. بعد از آن، در آن عود نمى‌كند. و دوست‌ترين بندگان به سوى خدا، آنانند كه در گناه افتاده مى‌شوند و توبه مى‌كنند».

٢٩٦٤/ ٤. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابو ايّوب، از ابو بصير روايت كرده است كه گفت: به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً». فرمود كه: «آن، گناهى است كه هرگز در آن عود نكند». عرض كردم كه:

كدام يك از ما است كه عود نكرده و برنگشته؟ فرمود كه: «اى ابامحمد! به درستى كه خداى عز و جل دوست مى‌دارد از بندگان خويش، كسى را كه فريب خورده و در گناه افتاده باشد، و توبه كرده باشد».

٢٩٦٥/ ٥. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از بعضى از اصحاب ما روايت كرده و آن را مرفوع ساخته و گفته است كه: «به درستى كه خداى- تبارك و تعالى- توبه‌كاران را سه خصلت عطا فرموده، كه اگر يك خصلت از آنها را به همه اهل آسمان‌ها و زمين عطا مى‌فرمود، هر آينه به همان يك خصلت نجات مى‌يافتند. و آنها، قول خداى عز و جل است كه:

«إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ وَ يُحِبُّ الْمُتَطَهِّرِينَ»[١]؛ پس هر كه خداى- تعالى- او را دوست دارد، او را عذاب نكند. و قول آن جناب كه مى‌فرمايد: «الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَ مَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَ يُؤْمِنُونَ بِهِ وَ يَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْ‌ءٍ رَحْمَةً وَ عِلْماً فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تابُوا وَ اتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَ قِهِمْ عَذابَ الْجَحِيمِ* رَبَّنا وَ أَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ وَ مَنْ صَلَحَ مِنْ آبائِهِمْ وَ أَزْواجِهِمْ وَ ذُرِّيَّاتِهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ* وَ قِهِمُ السَّيِّئاتِ وَ مَنْ تَقِ السَّيِّئاتِ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُ وَ ذلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ»[٢]؛ يعنى: «آنان كه برمى‌دارند عرش خدا را، و كسانى كه در گرداگرد آنند از كروبيّان، كه هميشه به طواف آن مشغول‌اند، تسبيح مى‌كنند به ستايش پروردگار خويش، و تصديق مى‌كنند به ربوبيّت و وحدانيّت آن جناب، و طلب آمرزش مى‌كنند از براى كسانى كه ايمان آورده‌اند، (و استغفار ايشان به اين طريق است كه از روى نياز مى‌گويند:) پروردگارا! فرا گرفته هر چيزى را از روى بخشش و دانش (يعنى رحمت و علمت به همه چيز رسيده)

[١]. توبه، ٢٢٢.

[٢]. غافر، ٧- ٩.