٢٩٦١/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد بن عيسى، از حسن بن محبوب، از معاويه بن وهب روايت كرده است كه گفت: شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مى‌فرمود:

«چون بنده توبه كند، توبه نصوح، خداى- تعالى- او را دوست دارد، و گناه او را در دنيا و آخرت بر او بپوشاند». عرض كردم كه: چگونه بر او مى‌پوشاند؟ فرمود كه: «آنچه را كه دو فرشته‌اى كه بر او گماشته‌اند، بر او نوشته‌اند از گناهان، از ياد ايشان مى‌برد، و چنان مى‌كند كه آنها را فراموش مى‌كنند. و به سوى اعضا و جوارح او وحى مى‌فرمايد كه: گناهان او را بر او كتمان كنيد و گواهى مدهيد. و وحى مى‌فرمايد به سوى بقعه‌هاى زمين كه: كتمان كنيد آنچه را كه بر روى هر يك از شما مى‌كرد از گناهان؛ پس خداى عز و جل را ملاقات مى‌كند، در هنگامى كه او را ملاقات مى‌كند (يعنى در موقف حساب)، در حالى كه چيزى نيست كه بر او گواهى دهد به چيزى از گناهان».

٢٩٦٢/ ٢. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابو ايّوب خزّاز، از محمد بن مسلم، از امام محمد باقر يا امام جعفر صادق عليهما السلام روايت كرده است در قول خداى عز و جل: «فَمَنْ جاءَهُ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّهِ فَانْتَهى‌ فَلَهُ ما سَلَفَ»[٢]، كه فرمود: «موعظه، توبه است». و ترجمه ظاهر آيه اين است كه: «پس هر كه بيايد او را (يعنى برسد به او) پندى از پروردگارش، پس باز ايستد، پس از براى او است آنچه گذشته، كه بر آن عقاب و بازخواستى نيست».

٢٩٦٣/ ٣. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد بن خالد، از محمد بن على، از محمد بن فضيل، از ابو الصّبّاح كنانى كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عز و جل: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً»[٣]؛ يعنى: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! باز گرديد به سوى خدا و از گناهان توبه كنيد، توبه و بازگشتى نصوح؛ يعنى خالص از براى خدا، يا محكم و استوار، يا ناصح مردمان». و حضرت فرمود

[١]. و توبه، به معنى بازگشتن است، و توبه بنده، بازگشت است از گناهان، و توبه خدا، بازگشت است از اراده عذاب و عقاب، به سوى آمرزش و غفران. و بعضى گمان كرده‌اند كه توبه خدا، آن است كه بنده را توفيق توبه مى‌دهد.( مترجم)

[٢]. بقره، ٢٧٥.

[٣]. تحريم، ٨.