٢٩٥٦/ ٢. محمد بن يحيى، از محمد بن صندل، از ياسر، از يسع بن حمزه، از امام رضا عليه السلام كه فرمود: «رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: آن كه حسنه را مى‌پوشد، برابر با هفتاد حسنه است و آن كه گناه و بدى را فاش مى‌سازد، مخذول و منكوب است. و آن كه بدى را مى‌پوشد، آمرزيده است».

باب در بيان كسى كه قصد ثواب يا گناه مى‌كند

١٩٠. باب در بيان كسى كه قصد ثواب يا گناه مى‌كند

٢٩٥٧/ ١. محمد بن يحيى، از احمد بن محمد، از على بن حديد، از جميل بن درّاج، از زراره، از امام محمد باقر يا امام جعفر صادق عليهما السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه خداى عز و جل از براى آدم در فرزندانش اين را قرار داد كه، هر كه قصد كند كه ثوابى را به عمل آورد، و آن را به عمل نياورد، يك ثواب از براى او نوشته شود. و هر كه حسنه‌اى را قصد كند و آن را به عمل آورد، ده حسنه از برايش نوشته شود. و هر كه گناهى را قصد كند، بر او نوشته نشود. و هر كه قصد گناه كند و آن را به عمل آورد، يك گناه بر او نوشته شود».

٢٩٥٨/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن ابى عبداللَّه، از عثمان بن عيسى، از سماعة بن مهران، از ابو بصير، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «به درستى كه مؤمن قصد حسنه مى‌كند، و به آن عمل نمى‌كند؛ پس يك حسنه از برايش نوشته مى‌شود. و اگر آن مؤمن، آن را به عمل آورد، ده حسنه از برايش نوشته مى‌شود. و به درستى كه مؤمن قصد مى‌كند كه گناهى را به عمل آورد، پس آن را به عمل نمى‌آورد، و بر او نوشته نمى‌شود».

٢٩٥٩/ ٣. از او، از على بن حفص عوسى، از على بن سايح، از (امام‌زاده) عبد اللَّه بن موسى جعفر عليهما السلام، از پدرش روايت است كه گفت: آن حضرت را سؤال كردم از دو فرشته نويسندگان اعمال، كه آيا علم به هم مى‌رسانند به گناه يا ثواب، چون بنده اراده كند كه آن را به فعل آورد؟ حضرت فرمود كه: «بوى مزبله و آبريز و بوى خوش، برابر است؟» عرض كردم:

نه. فرمود: «به درستى كه بنده چون قصد حسنه مى‌كند، نفسش خوشبو بيرون آيد؛ پس فرشته دست راست به فرشته دست چپ مى‌گويد: بايست؛ زيرا كه او قصد حسنه كرد. پس چون آن را به فعل آورد، زبانش قلم آن فرشته، و آب دهانش مركّب او باشد، و آن را از برايش ثابت گرداند و بنويسد. و چون قصد گناهى كند، نفسش گنديده و بدبو بيرون آيد؛ پس‌