است كه فرمود: «به درستى كه بنده‌اى هست كه صبح مى‌كند و مؤمن است، و شام مى‌كند و كافر است، و صبح مى‌كند و كافر است، و شام مى‌كند و مؤمن است، و گروهى هستند كه ايمان به عاريه به ايشان داده مى‌شود؛ پس آن ايمان از ايشان ربوده مى‌شود، و ايشان، معارين ناميده مى‌شوند» (يعنى عاريه‌داده‌شدگان). بعد از آن، فرمود كه: «فلان، از ايشان است».

٢٩٢٧/ ٣. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از حفص بن بخترى و غير او، از عيسى شلقان روايت كرده است كه گفت: نشسته بودم كه ابو الحسن، حضرت امام موسى‌كاظم عليه السلام گذشت، و بره‌گوسفندى همراه او بود. عيسى مى‌گويد كه: گفتم: اى پسر! نمى‌بينى كه پدرت چه مى‌كند؟ ما را به چيزى امر مى‌كند، بعد از آن، ما را از آن نهى مى‌كند. ما را امر كرد كه ابو الخطّاب را دوست داريم، بعد از آن، ما را امر كرد كه او را لعنت كنيم و از او بيزارى جوييم.

پس حضرت كاظم عليه السلام فرمود- و آن حضرت، در آن حال، كودكى بود- كه: «خدا خلقى را از براى ايمان آفريده، كه آن را زوالى نيست، و خلقى را از براى كفر آفريده، كه آن را زوالى نيست، و خلقى را در ميان اين و آن آفريده، كه ايمان را به عاريه به ايشان داده، و ايشان، معارين ناميده مى‌شوند. چون خواهد، آن را از ايشان مى‌ربايد. و ابو الخطّاب، از آنها بود كه ايمان به عاريه به او داده شده بود».

عيسى مى‌گويد كه: پس بر امام جعفر صادق عليه السلام داخل شدم، و آن حضرت را خبر دادم به آنچه به حضرت كاظم عليه السلام گفته بودم، و آنچه به من گفته بود. حضرت صادق عليه السلام فرمود:

«به درستى كه او نَبْعَه‌ى‌[١] پيغمبرى است».

٢٩٢٨/ ٤. على بن ابراهيم، از پدرش، از اسماعيل بن مرّار، از يونس، از بعضى از اصحاب ما، از امام موسى‌كاظم عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «به درستى كه خداى- تبارك و تعالى-، پيغمبران را بر صفت پيغمبرى آفريد؛ پس نمى‌باشند، مگر پيغمبران. و مؤمنان را بر صفت ايمان آفريد؛ پس نمى‌باشند، مگر مؤمنان. و ايمان را به رسم عاريه به گروهى داد؛

[١]. و نبعه- به فتح نون كلمن و سكون باء ابجد-، درختى است كه از آن چوب كمان گيرند، و از شاخه‌هاى آن تير سازند. و مراد حضرت صادق عليه السلام اين است كه: آن حضرت، درختى است روينده در كوهسار نبوّت، و از آن، تيرهاى حجّت، و كمان‌هاى محجّت، كه سواران ابحاث و شبهات خصم را كه بر مركب خيالات و وهم سوارند، از پا به در مى‌آورد، مى‌توان گرفت.( مترجم)