البتّه چنين است كه اگر متولّى و متوجّه امور مردمان شويد، و حاكم ايشان گرديد، آنكه فساد كنيد و تباهى جوييد در زمين، و ببُريد از خويشان خويش. آن گروه مفسد و قاطع، آنانند كه خدا ايشان را لعنت كرده؛ يعنى رانده و از رحمت خود دور كرده؛ پس ايشان را كر گردانيده و ديده‌هاى ايشان را كور ساخته، كه حق را نبينند و نشوند». و فرموده است كه: «الَّذِينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِيثاقِهِ وَ يَقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ أُولئِكَ لَهُمُ اللَّعْنَةُ وَ لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ»[١]- كه ترجمه آن گذشت-. و در سوره بقره فرموده است كه: «الَّذِينَ يَنْقُضُونَ عَهْدَ اللَّهِ مِنْ بَعْدِ مِيثاقِهِ وَ يَقْطَعُونَ ما أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَنْ يُوصَلَ وَ يُفْسِدُونَ فِي الْأَرْضِ أُولئِكَ هُمُ الْخاسِرُونَ»[٢] (و صدر آيه با صدر آيه پيش يكى است، و ترجمه تتمّه آن، اين است كه): و فساد مى‌كنند در زمين (به اين معنى كه منع مردمان مى‌كنند از ايمان، و به حق استهزا و ريشخند مى‌نمايند، و راهزنى مى‌كنند، و مردمان را مى‌ترسانند، و به مؤمنان ضرر مى‌رسانند، و مانند آن). آن گروه كه اين صفت دارند، ايشانند زيانكاران در هر دو جهان» (و در آيه اخير، صريح لفظ لعنت مذكور نيست).

٢٨٣٢/ ٨. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از ابن محبوب، از شعيب عقرقوفى كه گفت: امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عز و جل: «وَ قَدْ نَزَّلَ عَلَيْكُمْ فِي الْكِتابِ أَنْ إِذا سَمِعْتُمْ آياتِ اللَّهِ يُكْفَرُ بِها وَ يُسْتَهْزَأُ بِها»[٣]- تا آخر آيه كه با ترجمه مذكور شد- و حضرت فرمود: «جز اين نيست كه مقصود از اين، مردى است كه حق را انكار مى‌كند و به آن تكذيب مى‌نمايد، و در ائمه عليهم السلام مى‌افتد و در حق ايشان سخنان مى‌گويد. پس از پيش او برخيز و با او همنشينى مكن. هر كه باشد، باشد».

٢٨٣٣/ ٩. على بن ابراهيم، از پدرش، از على بن اسباط، از سيف بن عميره، از عبد الاعلى بن اعين، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «هر كه ايمان به خدا و روز قيامت دارد، بايد كه ننشيند در جايى كه امامى در آنجا مذكور مى‌شود به چيزى كه موجب نقص او است، يا مؤمنى در آنجا عيب مى‌شود».

٢٨٣٤/ ١٠. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از سهل بن زياد، از جعفر بن محمد اشعرى، از ابن قدّاح، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود: «اميرالمؤمنين عليه السلام فرمود كه: هر كه ايمان به خدا و روز قيامت دارد، بايد كه در جايى كه موجب تهمت و بدگمانى‌

[١]. رعد، ٢٥.

[٢]. بقره، ٢٧.

[٣]. نساء، ١٤٠.