هويدا شود، مرگ ناگهانى بسيار شود. و چون پيمانه و ترازو كم سنجيده شود، خداى عز و جل ايشان را به قحط و نقصان بگيرد. و چون زكات را منع كنند، زمين بركت خود را از كشت و ميوه‌ها و همه معدن‌ها منع كند. و چون در حكم‌ها ستم كنند، يكديگر را بر ظلم و عدوان يارى كنند. و چون عهد و پيمان را بشكنند، خدا دشمن ايشان را بر ايشان مسلّط گرداند. و چون رحم‌ها را قطع كنند، مال‌ها در دست بَدان (يا بدترين) ايشان قرار داده شود. و چون امر به معروف و نهى از منكر نكنند، و نيكان از اهل بيت مرا پيروى ننمايند، خدا بَدان ايشان را بر ايشان مسلّط گرداند؛ پس نيكان ايشان دعا كنند، و از براى ايشان مستجاب نشود».

باب در بيان همنشينى كردن با گناهكاران‌

١٦٣. باب در بيان همنشينى كردن با گناهكاران‌

٢٨٢٥/ ١. على بن ابراهيم، از پدرش، از ابن ابى عمير، از ابو زياد نهدى، از عبيد اللَّه بن صالح، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود: «سزاوار نيست مؤمن را كه در جايى بنشيند كه خداى عز و جل را در آنجا معصيت مى‌كنند، و او قدرت بر تغيير دادن آن نداشته باشد».

٢٨٢٦/ ٢. چند نفر از اصحاب ما روايت كرده‌اند، از احمد بن محمد، از بكر بن محمد، از جعفرى كه گفت: شنيدم از امام موسى‌كاظم عليه السلام كه فرمود: «مرا چه مى‌شود كه تو را در نزد عبد الرحمان بن يعقوب ديدم؟» راوى عرض كرد كه: او خالوى [/ دايى‌] من است. حضرت فرمود كه: «او در باب خداى عز و جل گفتار بزرگى مى‌گويد، و آن، اين است كه خدا را وصف مى‌نمايد، و حال آنكه آن جناب به وصف در نمى‌آيد، و كسى نمى‌تواند كه او را به كنه حقيقت وصف نمايد؛ پس يا با او مى‌نشينى و ما را وا مى‌گذارى»، و يا با ما مى‌نشينى و او را وا مى‌گذارى.

عرض كردم كه: او آنچه خواهد، بگويد، چه چيز از آن بر من است، چون به آنچه مى‌گويد، قائل نباشم و به آن اعتقاد نكنم؛ پس امام موسى عليه السلام فرمود كه: «آيا نمى‌ترسى كه عذاب و عقوبتى بر او فرود آيد، پس به شما همه برسد؟ آيا ندانسته‌اى قصّه آن كسى را كه از اصحاب موسى عليه السلام بود، و پدرش از اصحاب فرعون بود؟ پس در هنگامى كه لشكر فرعون به موسى رسيدند، از ايشان تخلّف ورزيد و در دنبال ماند كه پدرش را موعظه كند، تا آنكه او را به موسى ملحق گرداند. بعد از آن، پدرش درگذشت، و او با پدرش پيوسته با يكديگر جنگ مى‌كردند و بر همديگر خشم مى‌گرفتند، تا آنكه به موضعى از كنار درياى نيل‌