مسلمانان برخاستند و آيه در مقام دفع تجاوز آنان، به مسلمانان فرمان جنگ مى‌دهد. ثانياً، همين آيه نشان مى‌دهد كه كفر علت جنگ نيست، زيرا غايت حكم در اين آيه، پرداخت جزيه و باقى ماندن بر كفر است. «١» ثالثاً، ناسخ بودن آيه جزيه نيز به همان ادلّه‌اى كه ناسخ بودن آيه سيف مردود بود، مردود است.
استدلال به آيه وَقَاتِلُوهُمْ حَتَّى‌ لَا تَكُونَ فِتْنَةٌ وَيَكُونَ الدِّينُ لِلَّهِ- كه از آيات مطلق جهاد است- براى علت بودن كفر، مبتنى بر آن است كه مراد از «فتنه» شرك باشد؛ «٢» چنان كه در بحث هدفهاى جهاد ابتدايى اين احتمال را برگزيديم، امّا اگر معنايى جز شرك مراد باشد- مانند حرابت يا ستم مشركان «٣»- نمى‌توان براى عليّت كفر بدان استناد جست. از آنجايى كه در باره اين آيه در نتيجه‌گيرى بحث توضيحى بيشتر خواهد آمد، در اينجا به همين مقدار بسنده مى‌كنيم.
دو- روايات: برخى روايات كه به ظاهر بر اصالت جنگ دلالت دارند، عبارت‌اند از:
روايت نخست: أُمِرْتُ أَنْ اقاتِلَ النّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لا إِلهَ إلّا اللّهَ و أَنَّ محمداً رسولُ اللَّهِ وَ يُقيموا الصلاةَ و يُؤْتوا الزكاةَ فَإِذا فَعَلُوا ذلِكَ عَصَموا دِماءَهُمْ وَ أَمْوالَهُمْ ... «٤» اين حديث در جوامع روايى اهل سنّت- مانند صحيح مسلم و صحيح بخارى- آمده است. «٥» برخى عالمان سنّى اين روايت را ضعيف مى‌شمارند. «٦» استدلال: در اين روايت، غايت مأموريت پيامبر (ص) در جنگ، اسلام آوردن مردمان عنوان شده است. بنابراين، معلوم مى‌شود كه كفر علت جهاد با غير مسلمانان است.