آنگاه كه جمعيت را افزون ديد، بر فراز كوهى برآمد و تعاليم خود را آغاز كرد. وى در اين تعاليم، پيوسته پيروانش را به صلح و آشتى و گذشت از خطاى ديگران فرا مى‌خواند، ازجمله:
«خوشا به حال صلح‌دهندگان، زيرا ايشان فرزندان خدا خوانده خواهند شد. خوشا به حال كسانى كه در راه نيكى جفا مى‌بينند، زيرا پادشاهى آسمانى از آن ايشان است». «١» «شنيده‌ايد كه گفته شده: چشم به عوض چشم و دندان به عوض دندان، امّا من به شما مى‌گويم به كسى كه به توبدى مى‌كند، بدى نكن و اگر كسى بر گونه راست تو سيلى زد، گونه ديگر خود را به طرف او بگردان. هرگاه كسى تو را براى گرفتن پيراهنت به دادگاه بكشاند، كت خود را هم به او ببخش.
هرگاه شخصى تو را به پيمودن يك ميل راه مجبور نمايد، دو ميل با او برو. به كسى كه از تو چيزى مى‌خواهد ببخش و از كسى كه تقاضاى قرض مى‌كند، روى نگردان. شنيده‌ايد كه: همسايه خود را دوست بدار و با دشمن خويش دشمنى كن. اما من به شما مى‌گويم دشمنان خود را دوست بداريد و براى كسانى كه به شما جفا مى‌رسانند دعا كنيد. به اين وسيله شما فرزندان پدر آسمانى خود خواهيد شد، چون او آفتاب خود را بر بدان و نيكان يكسان مى‌تاباند و باران خود را بر درستكاران و بدكاران مى‌باراند. اگر فقط كسانى را دوست بداريد كه شما را دوست مى‌دارند چه اجرى داريد؟ مگر باجگيران همين كار را نمى‌كنند؟ اگر فقط به دوستان خود سلام كنيد چه كار فوق‌العاده‌اى كرده‌ايد؟ مگر بى‌دينان همين كار را نمى‌كنند؟» «٢» گذشته از اين سخنان و سخنانى از اين دست- كه بيشتر به توصيه‌هاى اخلاقى مى‌مانند- گفته‌هاى ديگرى در اناجيل از قول عيسى (ع) يافت مى‌شود كه با موضوع اين نوشتار قرابت بيشترى دارند. وى آنگاه كه مى‌خواهد دوازده حوارى خود را به مأموريت تبليغى بفرستد، به آنان مى‌گويد: «خوب توجه كنيد. من شما را مانند گوسفندان به ميان گرگها مى‌فرستم. شما بايد مثل مار، هوشيار و مانند كبوتر، بى‌آزار باشيد ... هرگاه شما را در شهرى آزار مى‌رسانند، به شهر ديگر پناهنده شويد ... از كسانى كه جسم را مى‌كشند ولى قادر به كشتن جان نيستند،