رزمندگانى كه اسير در اختيار دارند، بايد در هدايت و ارشاد اسيران بكوشند و آنها را به سوى دين الهى راهنمايى كنند. اين در واقع حقى است از اسير برعهده اسيركننده. ابوصلاح حلبى مى‌گويد: «هنگامى كه مسلمانان اسيرى از كفّار بگيرند اسلام به او عرضه مى‌شود و براى پذيرش اسلام تشويق و ترغيب مى‌گردد، اگر اسلام پذيرفت، آزاد مى‌شود». «١» خداوند متعال براى روشن كردن افكار اسيران به پيامبر (ص) مى‌فرمايد:
يا ايُّهَا النَّبِىُّ قُلْ لِمَنْ فى‌ ايْديكُمْ مِنَ الْاسْرى‌ إنْ يَعْلَمِ اللَّهُ فى‌ قُلُوبِكُمْ خَيْراً يُؤْتِكُمْ خَيْراً مِمَّا اخِذَ مِنْكُمْ وَ يَغْفِرْ لَكُمْ وَ اللَّهُ غَفُورٌ رَحيمٌ (انفال: ٧٠)
اى پيامبر، به اسيرانى كه در دست شما هستند، بگو: اگر خداوند خيرى در دلهاى شما بداند بهتر از آنچه از شما گرفته شده، به شما مى‌دهد و شما را مى‌بخشايد و خداوند آمرزنده و مهربان است.
مقصود از خير در دلهاى اسيران، همان ايمان مخلصانه است. قرآن دستور مى‌دهد تا به اسيران تفهيم شود كه اگر اين راه را انتخاب كنند، به سعادت دنيا و زندگى نيكو و سعادت آخرت با نعمتهاى بى‌زوال نايل مى‌شوند و اگر از اين راه سر برتافتند و قصد خيانت داشتند (وَ انْ يُريدُوا خِيانَتَكَ ... «٢») طرفى نخواهند بست، چنان كه از قبل نيز به خدا خيانت كردند و خداوند مسلمانها را بر آنها پيروز گردانيد.
در روايت چنين مى‌خوانيم:
فَانَّ النَّاسَ لَوْ عَلِمُوا مَحاسِنَ كَلامِنا لَاتَّبَعُونا «٣» اگر مردم با سخن نيكوى ما آشنا شوند از ما پيروى مى‌كنند.
اسيران نيز همانند ديگر مردم اگر سخن حق به ايشان برسد، هدايت مى‌شوند و كار فرهنگى، بيشتر از هر روش ديگرى در ارشاد ايشان مؤثر است. نكته مهم اينكه اگر تبليغ گفتارى با عمل و رفتار پشتيبانى شود، يعنى خود رزمندگان در عمل به دستور اسلام مقيّد