مى‌توان مشروع نبودن جهاد و حتى مرابطه را در آن زمان خاص چنين تبيين كرد كه در آن مقطع زمانى خاص، گرچه ائمّه معصوم (ع) در جامعه اسلامى حضور داشته‌اند، امّا حكومت در دست ائمّه جور بوده و هر گونه شركت در جهاد يا مرابطه، در حقيقت تقويت حكومت جائر و مشروعيّت بخشيدن به جنگهاى حاكمان جور تلقّى مى‌شده است. از اين رو، مى‌توان گفت كه اين روايت، مشروع نبودن جهاد ابتدايى را به همراه ائمّه جور- كه امرى متّفق عليه است- ثابت مى‌كند، نه عدم مشروعيّت آن را بدون اذن امام معصوم، حتى اگر امام عادلِ غير معصوم نيز اذن دهد.
روايت سوم:
امام صادق (ع) مى‌فرمايد: عباد بصرى، امام على بن الحسين (ع) را در راه مكه زيارت كرد و به آن حضرت گفت: اى على بن الحسين! جهاد و دشوارى آن را رها ساختى و به حج و آسانى آن رو آورده‌اى. خداوند متعال مى‌فرمايد: خداوند از مؤمنان جانها و اموالشان را خريدارى كرده كه (در برابرش) بهشت براى آنان باشد. همان كسانى كه در راه خدا پيكار مى‌كنند ... امام على بن الحسين فرمود: آيه را كامل بخوان، عباد ادامه آيه را خواند [كه در وصف مجاهدان آمده است‌]:
همان توبه‌كنندگان، عبادت‌كنندگان ... امام على بن‌الحسين فرمود: هرگاه كسانى را ديديم كه چنين‌اند، جهاد همراه آنان از حج سزاوارتر است. «١» قائلين به‌اختصاص چنين استدلال مى‌كنند كه در اين روايت، امام سجاد (ع) جهاد را همراه كسانى مشروع و از حج بافضيلت‌تر مى‌داند كه داراى ويژگيهاى مذكور در آيه ١١٢ سوره مباركه توبه باشند. پس، از آنجايى كه آيه شريفه «إِنَّ اللَّهَ اشْتَرى‌ مِنَ الْمُؤْمِنيِنَ أَنْفُسَهُمْ ..».
در شأن ائمّه معصوم (ع) نازل شده‌است «٢» و آيه بعد ويژگيهاى آنان را برمى‌شمارد، معلوم مى‌شود كه مصاديق آيه ١١٢ سوره توبه، تنها ائمه معصوم‌اند. بنابراين، بدون اذن امام معصوم،