شيخ محمد حسن نجفى در جواهرالكلام احتمال داده است كه اين تعبير از آن رو در باره مجوس به كار رفته است كه كتاب آسمانى آنها هم‌اكنون در دستشان نيست و چنان‌كه نصوص متعرض شده‌اند، خود، آن را آتش زده‌اند. «١» پس از اين مقدمه كوتاه كه بيان آن ضرورى مى‌نمود، بايد گفت كه در «اوستا»، «٢» متن مقدس زرتشتيان، به تفصيل از جنگ و صلح سخن به ميان نيامده است. در بخش گاتها سخنان ذيل از قول زرتشت، پيامبر زرتشتيان، نقل شده است:
«پس هيچ يك از شما به گفتار و آموزش دُروَند «٣» كه خانمان و روستا و سرزمين را به ويرانى و تباهى مى‌كشاند، گوش فرا مدهيد و با رزم‌افزار در برابر آنان بايستيد». «٤» «آموزگار بد با آموزش خويش، سخن [ايزدى‌] را برمى‌گرداند و خِرَد زندگى را تباه مى‌كند ... او [ست كه‌] دانا را [به جرگه‌] دُروَند [ان‌] در مى‌آورد. او [ست كه‌] كشتزارها را ويران مى‌كند. [اوست كه‌] رزم‌افزار به روى اشَوَنان «٥» مى‌كشد». «٦» «اى مزدا اهوره، تو بر همه آنان كه سرِ آزار مرا دارند و هراسانم مى‌كنند، فرمان مى‌رانى.
هم از اين روست كه دشمنى دُروندان را از دوستان تو باز خواهم داشت». «٧»