است، ولى اگر بر ضد حكومت امام عادل قيام كند و براى مبارزه با حكومت عدل دست به اسلحه ببرد و در اين راه كشته شود، كشته او احترام ندارد و مسلمانان نسبت به كفن و دفن او و نماز خواندن بر او وظيفه‌اى ندارند. «١» در روايت وارد شده كه معاويه به امام حسين (ع) گفت: مى‌دانى با شيعيان پدرت، حُجر بن عدى و يارانش چگونه برخورد كرديم؟ امام فرمود: چگونه برخورد كردى؟ معاويه گفت:
آنها را كشتيم، كفن كرديم و بر آنها نماز خوانديم. امام حسين (ع) خنديد، سپس فرمود: «آنها دشمنان تواند، ليكن ما اگر پيروان تو را بكشيم نه آنها را كفن مى‌كنيم و نه بر ايشان نماز مى‌گذاريم و نه دفن مى‌كنيم». «٢» شايان يادآورى است كه دفن اجساد بغات براى جلوگيرى از تعفن يا براى مبادله با پيكرهاى شهدا اشكالى ندارد. همچنين مثله كردن و بريدن اعضاى بدن كشته‌هاى بغات به طريق اولى جايز نيست.
٤. مجروحان بغات‌ اگر اسيرى از بغات مجروح باشد به مقتضاى حديث اطْعامُ الاسيرِ وَالْاحسانِ الَيه حَقٌ واجِبٌ «٣» و نيز دستور اميرالمؤمنين (ع) به مالك اشتر كه امَّا اخٌ لَكَ فِى الدّين اوْ نَظيرُ لَكَ فِى الخَلْقِ «٤» لازم است به معالجه و مداواى او اقدام شود، چنان كه سيره آن حضرت نيز در برخورد با دشمنانش چنين بوده است.
چنان كه در پيش‌تر گفته شد، اميرالمؤمنين (ع) دستور داد كه مجروحان جنگ نهروان را به شهر كوفه آورده، مداوا كنند. سپس به ايشان فرمود: «به هر شهرى كه مى‌خواهيد برويد». «٥» در نقل ديگر آمده است كه در نهروان چهارصد مجروح نيمه جان به دست آمد، حضرت‌