امّا اين ادعا كه شمشير باعث رواج اسلام و اقبال مردم به آن شده است، به ادلّه و شواهد متعدد مردود است، از آن جمله:
يك- گسترش اسلام در سرزمينهايى كه حتّى يك سرباز مسلمان در آنها پا نگذاشته است- مانند اندونزى، چين، شبه‌قاره هند- فرضيه گسترش اسلام را با شمشير نقض‌مى‌كند. گوستاولوبون در كتاب تمدن اسلام و عرب مى‌گويد: «بارى، قرآن به‌وسيله شمشير پيشرفت نكرده، بلكه تنها به وسيله دعوت و تبليغ بود و همين تبليغ بود كه ملتهاى ترك و مغول را پس از ظهور اسلام هنگامى كه بر سر اعراب مسلط شدند- با اينكه اعراب (مسلمانان) مغلوب آنها بودند- مسلمان كرد. قرآن در هندوستان كه فقط عبور عرب بدانجا افتاد، چنان پيش رفته كه هم‌اكنون زياده از پنجاه ميليون مسلمان در اين مملكت وجود دارد ... و همچنين در مملكت پهناور چين كه عرب حتّى به يك وجب زمين آنجا نيز حمله نبرد، پيشرفت قرآن كمتر از هندوستان نبوده است». «١» دو- در تاريخ، هزاران پيروزى نظامى تحقّق يافته و بسيارى از ملتها مغلوب شده‌اند، امّا هيچ گاه اين پيروزيها نتوانسته است عقيده و مكتبى را به صورت گسترده و فراگير رواج دهد.
استاد محمدتقى جعفرى در اين باره مى‌گويد: «مگر در تاريخ صدها بلكه هزاران پيروزى با شمشير و اسلحه كشنده صورت نگرفته است، چرا فقط اسلام بوده است كه به صورت يك مكتب فراگير و پاسخگوى همه شئون مادى و معنوى بشر در دلهاى انبوهى از جمعيت روى زمين درآمده است كه در اين دوران- كه اوائل قرن پانزدهم هجرى و اواخر قرن بيستم ميلادى است- بيش از يك ميليارد نفوس روى زمين را مسلمانان تشكيل مى‌دهند؟» «٢» سه- مسلمانان بر اساس حكم فقهى رفتار با اهل كتاب، پيروان اديان يهود، زرتشت و مسيحيت را ميان برگزيدن يكى از سه راه يعنى گرويدن به اسلام، پرداخت جزيه و تن دادن به جنگ آزاد مى‌گذاشتند. براستى اگر هدف جنگجويان مسلمان، تحميل اسلام بوده، چرا از آنان جزيه مى‌پذيرفتند؟ وضع قانون جزيه و احترام به پيروان اديان الهى، بهترين شاهد است كه هدف جنگ در اسلام تحميل عقيده و ايمان اسلامى نيست. توين‌بى از مورخان بزرگ‌