اگر كسى نبود كه جسد كافر را زير خاك كند، براى جلوگيرى از متلاشى و متعفّن شدن، خاك كردن جسد او جايز است. «١» از اين رو، اگر كشته‌هاى دشمن كافر در ميدان جنگ باقى بماند و آن محل در اختيار مسلمانان باشد، مسلمانان مى‌توانند اجساد آنها را براى جلوگيرى از فاسد شدن دفن كنند. اين نوع دفن در زمان حاضر اهميّت بيشترى پيدا كرده است، هم براى جلوگيرى از آلودگى محيط و هم براى اينكه مبادله اجساد طرفين بعد از جنگ معمول شده است. از آنجايى كه ميّت مسلمان بخصوص شهيد داراى احترام است، اگر باز پس گرفتن اجساد شهدا متوقّف بر اين امر باشد، ممكن است گفته شود كه شناسايى كشته‌هاى دشمن و دفن آنها لازم است. با اينكه كشته و مرده كافر احترام ندارد، امّا مثله كردن جسد او يعنى بريدن اعضايش، به هيچ وجه جايز نيست، حتّى اگر آنان بدن شهداى مسلمان را مثله كنند، و مقابله به مثل در اين مورد جايز نيست. «٢» ٢. مجروحان كفّار كافرانى كه مجروح بوده و بعد از پايان جنگ به اسارت درآمده‌اند، بايد در حدّ امكان معالجه گردند و زخم آنها بسته شود. اگر چه دستور خاصى در اين باره نرسيده است، امّا مقتضاى دستورات كلّى كه در بخش اسير به آن اشاره كرديم اين است كه مجروحان مداوا شوند، زيرا وقتى اسير به لحاظ تأمين آب، غذا و حتى سايه مورد سفارش قرار گرفته به طورى كه مسلمانان اسيران را در استفاده از غذا بر خود ترجيح مى‌دادند، معالجه اسير مجروح به طريق اولى مطلوب است و نتيجه مطلوب نيز خواهد داشت، زيرا يا مسلمان خواهد شد و خدمتگزار مسلمانان يا اينكه در اثر مبادله يا پرداخت فديه به سوى كفّار بازخواهد گشت كه در اين صورت مى‌تواند مُبلّغى براى اسلام باشد.
٣. كشته‌هاى بغات‌ تغسيل، تكفين، تدفين ميت مسلمان و نماز خواندن بر او- حتى اگر شيعه نباشد- واجب‌