هر عصرى- بنابر مقتضيات همان عصر- جايز است و جهاد با آنان به ادوات جنگى خاصى اختصاص ندارد. «١» در اينجا چند مسئله مطرح است:
مسئله اول: چنان‌كه در فصل اقدامات ممنوع خواهد آمد، كشتن غيرنظاميان جز به هنگام ضرورت يا ورود غيرنظاميان به جنگ با مسلمانان جايز نيست. با توجه به اين مطلب، آيا استفاده از سلاحهايى كه به كشته شدن كفار غيرنظامى بينجامد، جايز است؟ برخى فقيهان تصريح كرده‌اند كه از هر سلاحى در جنگ با كافران حربى مى‌توان استفاده كرد، حتى اگر در ميان آنان افراد غيرنظامى باشد. «٢» مستند اين فقيهان ادله ذيل است:
يك- حفص بن غياث روايت مى‌كند كه «برخى دوستانم برايم نوشتند كه از امام صادق (ع) بپرسم كه آيا مى‌توان به شهرى از شهرهاى كافران حربى آب انداخت يا آن را با آتش سوزاند يا به سويش منجنيق پرتاب كرد تا كشته شوند، درحالى كه در ميان آنان زنان، كودكان، پيرمردان فرتوت و اسيرانى مسلمان و تُجار زندگى مى‌كنند؟ امام فرمود: اين كارها را مى‌توان انجام داد و به علت وجود افراد يادشده، از كفار حربى دريغ نمى‌شود و ديه يا كفاره‌اى بر مسلمانان نيست». «٣» دو- پيامبر (ص) در جنگ با اهل طائف- كه در ميان آنان زنان و كودكان بودند- منجنيق نصب كرد، و در جنگ با يهوديان، دژهاى بنى‌نضير و خيبر را خراب و خانه‌هايشان را ويران كرد. «٤» براى رفع تعارض ادله ياد شده- البته اگر به لحاظ سند و دلالت تمام باشند «٥»- با ادله‌اى كه كشتن غيرنظاميان را ممنوع مى‌داند، برخى فقيهان گفته‌اند كه مراد از ممنوع بودن كشتن غيرنظاميان، كشتن آنان پس از اسارت است نه در جنگ و به هنگام استفاده از سلاح. «٦» راه حل دوم كه صحيح‌تر به‌نظر مى‌رسد اين است كه ادله يادشده ناظر به هنگام ضرورت است نه‌