مالى‌اش را كم و راه رسيدن به پيروزى را كوتاه و هموار كند يا شكست خود را به تأخير اندازد.
از وظايف مجاهدان در نبرد با دشمن حفظ اسرار نظامى است. افزون بر عقل- كه حكم مى‌كند نبايد اسرار نظامى را فاش كرد و بدين وسيله راه تسلط و پيروزى دشمن را با دست خود هموار نمود- كتاب و سنت نيز بر وجوب حفظ اسرار نظامى و حرمت افشاى آنها دلالت دارد. خداى متعال در آيه ٢٧ سوره انفال، «١» مؤمنان را از خيانت به خدا، رسول و ديگر مؤمنان نهى مى‌كند. شأن نزول اين آيه در باره افشاى اسرار مسلمانان از سوى برخى آنان است. «٢» بر اين اساس، خداوند در اين آيه افشاى اسرار مسلمانان را خيانت به خدا و رسول و مؤمنان برشمرده و از آن نهى كرده است. نهى هم بر حرمت دلالت دارد و از همين‌رو، افشاى اسرار نظامى، عملى حرام، و حفظ چنين اسرارى واجب است.
همچنين در روايات، افشا و پخش اسرار مؤمن تحريم شده است. «٣» اگر افشاى اسرار شخصى مؤمن حرام باشد، افشاى اسرار نظامى مسلمانان به طريق اولى حرام است، زيرا افشاى سرّ يك مؤمن موجب ازبين رفتن مال، آبرو و حداكثر جان او مى‌شود، امّا افشاى اسرار نظامى مسلمانان خسارات و تلفاتى به مراتب بيش از اين به بار مى‌آورد. سيره پيامبر اكرم (ص) در غزوات نيز مؤيد لزوم حفظ اسرار نظامى است. در برخى غزوات، بسيارى از مسلمانان و حتى ياران نزديك پيامبر از مقصد حضرت آگاه نبودند. گاه حضرت به كسانى كه مأمور جمع‌آورى اطلاعات و اخبار بودند، امر مى‌فرمود كه اطلاعات و اخبار جمع‌آورى شده را تنها به او بگويند و از ديگران پوشيده بدارند. «٤» امام على (ع) نيز در بخشى از نامه خود به فرماندهان لشكرها مى‌نويسد: «بدانيد حقّى كه برعهده من داريد اين است كه چيزى را از شما جز اسرار جنگى پنهان ندارم». «٥»