باشد، مقابله به مثل و كشتن اسراى آنها جايز نيست، زيرا كشندگان غير از اسيران هستند. «١» نه- اگر اهل بغى اسراى اهل عدل را بكشند و مركزيت آنها هم برقرار باشد، آيا كشتن اسراى آنها و مقابله به مثل جايز است؟ برخى علما جايز مى‌دانند، «٢» ولى از برخى روايات «٣» و نيز كلام بعضى از فقها «٤» معلوم مى‌شود كه در اين صورت نيز كشتن اسرا جايز نيست. «٥» ده- فديه و سربهايى كه از اسراى كافر براى آزادى آنها دريافت مى‌شود، از اسراى اهل بغى گرفته نمى‌شود. امير مؤمنان (ع) فرمود:
اسيرُ اهْلِ الْقِبْلَةِ لايُفادى «٦» از اسير اهل قبله فديه دريافت نمى‌شود.
يازده- اگر اسير باغى آزاد شد و دوباره در جنگ عليه قواى اسلام شركت كرد و اسير شد، كشته مى‌شود، «٧» چنان‌كه در مورد كفار نيز حكم همين‌گونه است.
٣- ٢. حكم اسير كردن زنان و كودكان بغات‌ در جنگ با بغات، زنان و كودكان اسير نمى‌شوند، چه بغاتى كه داراى مركزيت باشند و چه شورشيان فاقد تشكيلات. سيره اميرالمؤمنين (ع) هم در جنگهاى جمل، صفين و نهروان اين گونه بوده است و هيچ موردى از اسير شدن زنان و كودكان نقل نشده است. امام باقر (ع) فرمود:
لَوْلا أَنَّ عَلِيًّا عليه‌السلام سارَ فى‌ أَهْلِ حَرْبِهِ بِالْكَفِّ عَنِ السَّبْىِ وَ الْغَنيمَةِ لَلَقِيَتْ شيعَتُهُ مِنَ النَّاسِ بَلاءً عَظيماً «٨» اگر على (ع) در جنگ با دشمنانش از سَبْى (و اسير كردن زنان و كودكان) و گرفتن غنيمت خوددارى نمى‌كرد، پيروان و شيعيان آن حضرت متحمّل بلاى بزرگى مى‌شدند.
از اين حديث معلوم مى‌شود كه آن حضرت زنان و كودكان را در جنگهاى خودش به‌