از سلاحهايى كه در گذشته به‌كار مى‌رفته، فقيهان سم را استثنا كرده‌اند و بسيارى كاربرد آن را حرام «١» و برخى مكروه «٢» دانسته‌اند. دليل دسته نخست، روايتى است كه سكونى نقل كرده است. در اين روايت، امام صادق (ع) از حضرت على (ع) نقل مى‌كند كه «پيامبر (ص) از كاربرد سم در شهرهاى مشركان نهى فرمود». «٣» دسته دوم معتقدند كه سند اين روايت مخدوش و از رساندن حرمت ناتوان است و از همين رو، آن را بر كراهت حمل كرده‌اند. «٤» معتقدان به حرمت پاسخ داده‌اند كه سكونى «مقبول الروايه» است و حتى بر عمل به اخبار وى اجماع وجود دارد. «٥» برخى گفته‌اند كه «روايت سكونى در نهى از كاربرد سم در شهرهاى مشركان ظهور دارد، زيرا غالباً به كشته شدن كودكان، زنان و پيرمردان فرتوت و نيز مسلمانانى كه در اين شهرها زندگى مى‌كنند و ديگر كسانى كه كشتن آنها ممنوع است، مى‌انجامد، امّا از اين روايت استفاده نمى‌شود كه استفاده از سم براى كشتن كفارى كه كشتنشان با انواع قتلها جايز است (نظاميان و مقاتلين) جايز نيست». «٦» مؤلف جواهرالكلام پس از نقل اين سخن- كه در صدد اثبات جواز استفاده از سم در ميدان جنگ بر ضد مقاتلين و حرمت استفاده از آن در شهرهاى كفار است- اين نظر را تقويت مى‌كند كه كاربرد سم در شهرهاى مشركان حتى اگر فتح متوقف بر آن باشد، حرام است، زيرا خبر سكونى مطلق است، و از همين رو، سخن محقق حلّى را كه درصورت توقف فتح به استفاده از سم، كاربرد آن را بدون كراهت جايز مى‌داند، نادرست مى‌خواند و سخن كسانى را كه كاربرد سم را هرچند به قتل نفس محترمه منجر شود و فتح هم متوقف بر استفاده از آن نباشد جايز مى‌دانند، كاملًا ضعيف مى‌شمارد. «٧» توضيح اين‌كه‌