٢- ٣- ٢. امنيت جانى، ناموسى و مالى: جان و مال و ناموس اهل ذمه و فرزندان بالغشان محترم و مصون از تعرض است. اهل كتاب با ملتزم شدن به شرايط ذمه، در حقيقت جان و مال خود و فرزندان نابالغشان را از كشته شدن، اسارت و غارت محفوظ داشته‌اند. «١» از اين رو، تعرض به آنها هم گناه است و هم موجب ضمان؛ «٢» حتى اگر مسلمانى اموال اهل كتاب مانند شراب و خوك را كه آشكار نيست از بين ببرد، ضامن قيمت آن است؛ «٣» هرچند اين اموال در اسلام ماليت ندارند. همچنين دولت اسلامى وظيفه دارد كه از اهل ذمه در برابر تجاوز كفار دفاع كند. «٤» ٣- ٣- ٢. طرح دعوا در محاكم خويش: برخى فقيهان گفته‌اند كه اگر اهل ذمه براى رفع خصوماتشان به محاكم اسلامى مراجعه كنند، قاضى مخير است كه بر اساس شريعت اسلام ميان آنان قضاوت كند يا آنها را به قضات خودشان ارجاع دهد. «٥» از آنجايى كه فقيهان از يك سو تصريح نكرده‌اند كه اهل كتاب ابتدا بايد به محاكم اسلامى مراجعه كنند و از سوى ديگر تصريح كرده‌اند كه در صورت مراجعه، قضات مسلمان ملزم به قضاوت نيستند، مى‌توان دريافت كه اهل كتاب براى حل و فصل دعاوى خود ابتدائاً مى‌توانند به محاكم خويش مراجعه و طرح دعوا كنند. البته برخى فقيهان به صراحت گفته‌اند كه در مواردى- از جمله اگر يكى از دو طرف دعوا مسلمان باشد- تنها محاكم اسلامى بايد به دعاوى اهل كتاب رسيدگى كنند. در اين موارد، اهل ذمه براى طرح دعوا حتماً بايد به محاكم اسلامى مراجعه كنند و قضات مسلمان ملزم به رسيدگى هستند. «٦»