خداوندا مرا از اجابت خواسته‌ام [و از لطف عميم خود]، هر چند ديرتر مرا دريابد، نوميد مكن، خواه در آسايش و خواه در رنج، خواه در تندرستى و خواه در بيمارى، خواه در سختى و خواه در آسانى مسلّم است كه انسان در هنگام سختى و فشار، بيشتر به فكر چاره و يافتن پناهگاهى است كه او را نجات دهد. در دوران اسارت و گرفتارى، انسان دست خود را از همه جا كوتاه مى‌بيند و نياز خود را به درگاه بى‌نياز، بيش از هر زمان ديگرى احساس مى‌كند. از اين رو، بدون واسطه و به‌طور مستقيم به درگاه خداوند پناه مى‌برد و از او كمك مى‌خواهد.
خداوند اضطرار و پناهجويى او را بى‌پاسخ نگذاشته، آرامش و استوارى بيشترى به وى عطا مى‌كند.
٥- ٣- ٣. مقاومت در برابر شكنجه‌هاى دشمن: دشمن براى ارضاى غريزه انتقامجويى خويش و به علل متعدد ديگر دست به آزار و شكنجه اسيران مى‌زند، ولى مسلمان آزاده به جهت كسب رضاى الهى و رسيدن به مقام عالى معنوى، در برابر انواع شكنجه‌هاى دشمن مقاومت مى‌كند و با پايدارى خويش دشمن را به زانو در مى‌آورد.
مقاومت نه تنها نشانه ايمان راستين و موجب ستايش همگان است، بلكه روحيه دشمن را پايين آورده، پيروزى را نزديك‌تر مى‌سازد و در بُعد معنوى نيز بشارت بهشت توسط فرشتگان را به دنبال دارد:
آنان كه گفتند: پروردگار ما اللَّه است، سپس استقامت ورزيدند، فرشته‌ها بر آنان نازل شده، گويند: نترسيد و غمگين نباشيد كه مژده شما بهشتى است كه به شما وعده داده شده است. «١» ٦- ٣- ٣. استفاده از فرصت: مجاهد اسير بايد براى استمرار مبارزه با دشمن از اوقات و فرصتها بهترين و بيشترين استفاده را در تقويت روحيه خود و ديگر اسيران ببرد. در اينجا با استفاده از تاريخ مجاهدات پيشوايان اسلام و تجربه مسلمانان راستين به چند نوع استفاده مفيد از فرصت اشاره مى‌كنيم:
يك- خودسازى و عبادت: كمال و رستگارى انسان در عبادت پروردگار و مناجات با