است كه شيعه و سنّى آن را با اندكى اختلاف از پيامبر (ص) و ائمّه معصوم (ع) نقل كرده‌اند:
تكليف از سه نفر برداشته شده است: از كودك تا بالغ شود، از ديوانه تا بهبود يابد، و از خفته تا بيدار شود. «١» برخى فقيهان اهل سنت با استناد به آيه ٩١ سوره توبه «٢» استدلال كرده‌اند كه كودكان به دليل ضعف جسمانى و ديوانگان به دليل ضعف عقلانى در زمره «ضعفا» هستند و بر اساس اين آيه شريفه، جهاد بر «ضعفا» واجب نيست. «٣» اينك اين پرسش مطرح است كه آيا بلوغ، شرط جواز نيز هست تا شركت شخص نابالغ در جهاد جايز نباشد؟ «٤» برخى فقيهان گفته‌اند كه مجاهدان مى‌توانند كودكان را با خود به جهاد ببرند تا از كمك آنان بهره‌مند گردند. معلوم نيست كه منظور از استفاده نابالغان در جهاد، جنگيدن است يا انجام خدمات پشتيبانى و غير رزمى. از ظاهر عبارت چنين استفاده مى‌شود كه منظور، خدمات پشتيبانى است، امّا برخى معتقدند كه مقتضاى اطلاق ادلّه جهاد، جواز استفاده از نابالغ براى جنگيدن است. «٥» اين‌گونه نيز مى‌توان به پرسش يادشده پاسخ داد كه اصل در انجام عبادات نابالغان مميّز، مشروعيّت و صحّت است، جز در مواردى كه شارع نهى كرده است. بر اين اساس، اگر جهاد را از واجبات تعبّدى بدانيم، شركت نابالغ مميّز در جنگ مشروع است و اگر آن را از واجبات توصلى بدانيم، به طريق اولى جايز است.
اشكال: در رواياتى آمده است كه پيامبر اسلام (ص) از شركت نابالغان در برخى غزوه‌ها جلوگيرى كرده است. «٦»