بنى‌اسرائيل و يهودا. «١» از وى نيز جنگهاى چندى نقل، و تأكيد شده است كه خداوند داوود را هرجا مى‌رفت، نصرت مى‌داد. «٢» از آنچه به اختصار نقل شد، چند مطلب به صراحت استفاده مى‌شود:
يك- پيامبران و پادشاهان بنى‌اسرائيل براى تحقق چند هدف به جنگ دست مى‌يازيدند؛ نخست، فتح سرزمين و توسعه قلمرو، دوم، كشتار و نابودى تمامى ساكنان مناطق فتح شده اعم از مرد و زن، بزرگ و كوچك و پير و جوان، سوم، غارت اموال و گرفتن غنيمت، و چهارم، تخريب و آتش زدن شهرها. شگفت اينكه اين همه، اداى نذرى است كه اسرائيل با يهوه عهد كرده بود.
دو- پيامبران و پادشاهان بنى‌اسرائيل انسانهايى بس سختدل و سنگدل‌اند كه نه‌تنها از ريختن خون كسانى كه در معركه جنگ حضور ندارند و جنگجو نيستند- حتى كودكان خردسال و اطفال شيرخوار- پروايى ندارند كه لذت مى‌برند. كتاب مقدس، اين پيامبران و پادشاهان را آن‌گونه معرفى مى‌كند كه كتابهاى تاريخ، جباران و خونريزان بزرگ گذشته را؛ همانان كه در اين روزگار نيز شاهد حضور ناميمون و شوم برخى از آنان هستيم.
سه- جنگهاى پيامبران و پادشاهان بنى‌اسرائيل و آنچه آنان و قوم بنى‌اسرائيل در خلال آنها انجام مى‌دهند، همه، به اذن و تأييد و فرمان يهوه، خداى آنان است؛ اوست كه دشمن را به تسليم وا مى‌دارد، فرمان مى‌دهد كه فلان سرزمين را فتح كنند، هيچ ذى‌نفس و ذى‌حياتى- حتى اطفال و زنان- را زنده رها نكنند، جز سرزمينى ويران و سوخته، اثرى از خود بر جاى ننهند، و گاه اراده مى‌كند كه اموال غارت‌شده نيز نابود و وقف او شود؛ همو كه خود پيشاپيش براى اين قوم مى‌جنگد. برخى برآن‌اند كه اسرائيليان صفاتى چون زودرنجى، شقاوت و سختگيرى را از موسى به يهوه منتقل كرده‌اند، و برخى معتقدند كه اين موسى است كه اين صفات را از يهوه گرفته است، چرا كه وى مجرى اوامر يهوه است. «٣»