به نظر مى‌رسد تعداد جهاد ابتدايى در سال، پس از تحقق همه شرايط آن، منوط به مصلحت اسلام و ميزان تحقّق هدفهاى آن است كه تشخيص اين مهمّ بر عهده امام و ولىّ امر مسلمانان است. البته فقيهانى كه جهاد ابتدايى را در هر سال دست كم يك بار واجب مى‌دانند نيز معتقدند كه اگر مصلحت و ضرورت ايجاب كند كه جهاد ابتدايى چند مرتبه در سال انجام و يا به كلى ترك شود، بايد چنين كرد. «١» مطلب سوم: فقيهان معمولًا بحث جهاد را در بخش عبادات آورده‌اند و اين نشان مى‌دهد كه از نظر آنان، جهاد از واجبات تعبّدى است، ولى بيشتر آنان، در بحث جهاد، سخنى از لزوم قصد قربت به ميان نياورده‌اند. از فقيهان پيشين، ابوالصّلاح حلبى به تعبّدى بودن جهاد و لزوم قصد قربت تصريح كرده است. «٢» از فقيهان متأخر، كاشف‌الغطا به لزوم قصد قربت در برخى اقسام جهاد اشاره كرده است، ولى در پايان بحث احتمال دخيل بودن قصد قربت در فزونى ثواب و نه در اصل وجوب را مطرح كرده است. عبارت وى چنين است: «اينكه فزونى ثواب منوط به داشتن قصد تقرّب است، بعيد نيست كه درست باشد». «٣» از فقيهان معاصر نيز برخى جهاد را واجب تعبّدى مى‌دانند. «٤» علّامه طباطبائى در ذيل آيه «وَ قاتِلوا فى سَبيلِ اللّهِ الذينَ يُقاتِلُونَكُمْ ...» «٥» با استفاده از قيد «فى سبيل الله» معتقد است كه قتال در اسلام عبادت است: «اينكه قتال بايد فى سبيل الله باشد، براى اين است كه هدف از آن، اقامه دين و اعلاى كلمه توحيد است. بنابراين، جنگ در اسلام عبادت است و در آن بايد