از ستم و ستمگران پاك سازند. براى نمونه، خداوند متعال پس از برگزيدن حضرت موسى (ع) به پيامبرى، به وى و برادرش هارون (ع) فرمان مى‌دهد:
إِذْهَبَا إلى‌ فِرْعَوْنَ إِنَّهُ طَغَى‌ (طه: ٤٣)
به سوى فرعون برويد كه طغيان كرده است.
در اين آيه شريفه، انگيزه و علّت مأموريت حضرت موسى (ع)، مبارزه با طغيان فرعون عنوان شده است. همچنين در جاى ديگر، رها ساختن قوم بنى اسرائيل از چنگال ستم فرعون، هدف اين مأموريت دانسته شده است:
فَأْتِيَاهُ فَقُولا إنّا رَسُولا رَبِّكَ فَأَرْسِلْ مَعَنا بَنىِ إِسْرائيلَ وَ لَا تُعَذِّبْهُمْ (طه: ٤٧)
به سراغ او [فرعون‌] برويد و بگوييد: ما فرستادگان پروردگار توييم! بنى اسرائيل را با ما بفرست و آنان را شكنجه و آزار مكن.
در اسلام، ظلم ستيزى اصلى خدشه‌ناپذير است و حمايت از مظلومان و مستضعفان جهان يكى از رسالتهاى مهمّ اين دين به‌شمار مى‌رود. به همين دليل، قرآن كريم جنگ را با هدف نابودى ظلم و نجات مظلومان و مستضعفان مشروع مى‌داند:
وَ مَا لَكُمْ لا تُقَاتِلونَ في سَبِيلِ اللّه وَالْمُستَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجالِ وَالنِّساءِ وَالْوِلْدَانِ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا أَخْرِجْنا مِنْ هذِهِ الْقَرْيَةِ الظّالِمِ أَهْلُهَا وَاجْعَل لَّنَا مِنْ لَّدُنكَ وَلِيّاً وَاجعَل لَّنَا مِنْ لَّدُنْكَ نَصيراً (نساء: ٧٥)
چرا در راه خدا و [در راه‌] مردان و زنان و كودكانى كه [به دست ستمگران‌] تضعيف شده‌اند، پيكار نمى‌كنيد؟! همان افراد [ستمديده‌اى‌] كه مى‌گويند: پروردگارا! ما را از اين شهر [مكه‌] كه اهلش ستمگرند، بيرون ببر! و از طرف خود براى ما سرپرستى قرار ده! و از جانب خود، يار و ياورى براى ما تعيين فرما!.
توبيخ مسلمانان در اين آيه و تحريك آنان به جنگ با ستمگران به هدف حمايت از مستضعفانى كه در چنگال حكمرانان ظالم گرفتار آمده‌اند، دليل مشروعيّت جنگ به منظور تحقّق اين هدف است. علاوه بر اين آيه، آيه اذن قتال كه پيش از اين بدان اشاره شد، دليل قرآنى ديگرى است بر مشروعيّت جنگ براى رفع ظلم از پهنه گيتى.