دليل عام حرمت رفتار يادشده از سنت، فرمان حضرت على (ع) است به معقل بن قيس رياحى، هنگامى كه او را با سه هزار تن در مقدمه سپاه خود به شام فرستاد:
وَ لَا تُقَاتِلَنَّ إِلَّا مَنْ قَاتَلَكَ «١» جنگ مكن جز با آنكه با تو بجنگد.
اين فرمان نيز چون آيه يادشده، متضمن اين احتمال است كه مراد از «من قاتلك» مقاتلين است.
دو- ادلّه خاص: بنابه ادله‌اى كه در پى مى‌آيد، در جنگ، كشتن زنان، كودكان و ديوانگان ممنوع و حرام است، حتى- به گفته بيشتر فقيهان- اگر مقاتلين را يارى كنند. «٢» پيامبر اكرم (ص) سپاهيان عازم نبرد را از كشتن زنان و كودكان نهى مى‌فرمود. «٣» همچنين مى‌فرمود: «مشركان را بكشيد و پيران و كودكانشان را زنده نگه داريد». «٤» در روايتى، راوى از امام صادق (ع) در باره دليل ساقط شدن جزيه از زنان مى‌پرسد و حضرت در پاسخ مى‌فرمايد: «چون پيامبر (ص) از كشتن زنان و كودكان در دارالحرب نهى فرمود». «٥» همچنين از امام صادق (ع) روايت شده كه «سنت بر اين قرار گرفته كه از سفيه و ديوانه جزيه گرفته نشود». «٦» استدلال به اين روايت براى حرمت كشتن ديوانه و سفيه در جنگ بر اين مبنا است كه كشتن كسى كه پرداخت جزيه بر او واجب نيست، جايز نيست، چنان‌كه از روايت قبلى استفاده مى‌شود. «٧» همچنين همه فقيهان كشتن پيرمردان فرتوت را جايز نمى‌دانند. «٨» دليل حرمت، نهى پيامبر (ص) از كشتن آنان است. «٩» فقيهان، نابينايان و زمينگيران را به پيرمردان ملحق كرده و كشتن آنان را نيز ممنوع دانسته‌اند. «١٠» همچنين در برخى روايات، از كشتن رهبانان و