در قرآن كريم افزون بر تأييد وجود حكم جهاد در راه خدا در انجيل، «١» آياتى مؤيد اين مطلب است كه عيسى (ع) در صدد شناسايى طرفداران حق و ايجاد كانون و مركزى براى مبارزه با كفر و ستم بوده است. در آيه ٥٢ سوره آل عمران آمده است:
چون عيسى از آنان (بنى‌اسرائيل) احساس كفر كرد، گفت: ياران من در راه خدا چه كسان‌اند؟
حواريون گفتند: ما ياران [دين‌] خداييم، به خدا ايمان آورده‌ايم؛ و گواه باش كه ما تسليم [او] هستيم.
علامه طباطبايى در ذيل آيه مى‌نويسد: «عيسى با اين پرسش مى‌خواست عده‌اى از مردان قومش را جدا كرده تا مخصوص راه حق باشند و درنتيجه نيرو و قدرت دين در آنان مستقر و متمركز، و سپس، دعوت وى از ناحيه آنان منتشر گردد. اين، ويژگى هر نوع قدرت اعم از طبيعى، اجتماعى و غير آن است كه هرگاه بخواهد فعاليت خود را شروع كند و تأثيرگذار باشد، بايد كانون و مركزى داشته باشند تا در آن گرد آيد، بر آن اعتماد كند و از آن نيرو بگيرد.
بدون چنين كانونى، آن قدرت كارى از پيش نمى‌برد و هدر مى‌رود. مانند عمل عيسى در اسلام، مى‌توان از بيعت عقبه و بيعت رضوان ياد كرد كه پيامبر (ص) با آنها قدرت و قوت [مسلمانان‌] را متمركز كرد تا امر دعوت پا بگيرد و به نتيجه برسد». «٢» ديگر آيه، آيه ١٤ سوره صف است كه از مؤمنان مى‌خواهد همچون حواريون، ياوران خدا باشند؛ همانان كه در پاسخ به اين پرسش عيسى (ع) كه چه كسانى مرا در راه خدا يارى مى‌كنند، گفتند: ما ياران خداييم. از آنجايى كه خداى متعال در سوره صف مؤمنان را به جهاد و پيكار با جان و مال ترغيب مى‌كند «٣» و آنگاه از آنان مى‌خواهد همچون حواريون عيسى (ع) باشند، معلوم مى‌شود كه عيسى و حواريونش در صدد تهيه مقدمات مبارزه و پيكار با ستمگران بوده‌اند وگرنه چه ارتباطى است ميان ترغيب مسلمانان به جهاد و همانند حواريون عيسى (ع) بودن؟ قرينه ديگر، اين عبارت در ذيل آيه ياد شده است؛ «پس طايفه‌اى از