آنان حرام است». «١» بر اساس نهمين آيه از سوره توبه، «٢» حكم جنگ با اهل كتاب تا زمانى كه حاضر به پرداخت جزيه نشوند، ثابت است و پس از پرداخت جزيه، جنگيدن با آنان حرام است. عقل حكم مى‌كند كه مسلمانان پيش از شروع جنگ، به اهل كتاب پيشنهاد پرداخت جزيه كنند، زيرا ممكن است اين پيشنهاد عادلانه را بپذيرند و ديگر نياز به جنگ نباشد.
امام صادق (ع) از پيامبر اسلام (ص) نقل كرده است كه حضرت پس از بيان وجوب دعوت كفّار به اسلام و هجرت از ديار كفر فرمود:
اگر از پذيرفتن اسلام و هجرت خوددارى كردند، آنان را به پرداخت جزيه همراه با تسليم و خضوع فراخوان. اگر جزيه پرداختند، از آنان بپذير و رهايشان كن و اگر نپرداختند، از خداوند متعال براى در هم كوبيدن آنان يارى بجوى و در راه خدا با آنان، چنان‌كه شايسته است، جهاد كن. «٣» از طريق اهل سنت نيز روايتى قريب به مضمون همين روايت از پيامبر اكرم (ص) نقل شده است. «٤» ٣- ٢. خوددارى از جنگ در ماه‌هاى حرام‌ از شرايط واجب اين است كه مسلمانان نبايد در ماههاى حرام «٥» به جنگ و جهاد ابتدايى دست زنند. دليل حرمت، اين آيه شريفه است:
[اى پيامبر!] از تو در باره جنگ‌كردن در ماه‌حرام مى‌پرسند، بگو: جنگ در آن، گناهى بزرگ است. «٦» اين حكم در باره جنگ با كفّارى است كه اين ماهها را حرام مى‌دانند. بنابراين، جهاد ابتدايى در ماههاى حرام با كفّارى كه براى اين چهار ماه حرمت قائل قوانين و مقررات جنگ و صلح در اسلام ١٦١ ٣. شرايط مجاهدان ص : ١٥١ نيستند- مانند مشركان خارج از جزيرةالعرب- يا اين چهار ماه را حرام مى‌دانند، امّا به حرمت آن پايبند نيستند،