واجب نيست. «١» توضيح اينكه جنگ از امور دشوارى است كه انسان براى شركت در آن بايد از توانايى روحى و بدنى بالايى برخوردار باشد و زنان به دليل ساختار روحى و بدنى ويژه خويش از اين توانايى بى‌بهره‌اند. به همين دليل، شارع مقدس- كه بندگان را به اندازه توانشان مكلّف مى‌كند- زنان را از شركت در جهاد ابتدايى براى جنگيدن معاف فرموده است.
اينك اين پرسش مطرح است كه آيا شركت زنان در جهاد براى جنگيدن مشروع است؟
قيد «براى جنگيدن» از آن رو است كه از نظر فقيهان، شركت زنان در امور خدماتى، پرستارى و پزشكى جايز و مشروع است. «٢» در پاسخ به پرسش فوق، سه قول مطرح است:
قول نخست: شركت زنان در جهاد ابتدايى جايز نيست. به سخن ديگر، شركت نكردن زن در جهاد ابتدايى براى جنگيدن، از باب عزيمت است نه رخصت. «٣» دليل اين قول، رواياتى است كه از پيامبر (ص) نقل شده است. در يكى از آنها آمده است:
زنى نزد پيامبر (ص) رفت و گفت: اى رسول خدا، من نماينده زنانم كه به شما بگويم: خداوند متعال جهاد را تنها بر مردان واجب فرموده است. اگر پيروز شوند، از غنايم سهمى مى‌برند، و اگر به شهادت برسند، زنده‌اند و نزد خداى خويش روزى مى‌خورند، امّا ما زنان، تنها مددكار و ياور آنانيم. پس، سهم ما در اين پيروزيها، ثوابها و پاداشهاى اخروى چيست؟! پيامبر (ص) در پاسخ فرمود: به هر زنى رسيدى اين پيام را برسان كه ثواب اطاعت از شوهر و رعايت حقوق وى، با همه اين پيروزيها و پاداشهاى اخروى برابرى مى‌كند. «٤» با استفاده از اين روايت و مانند آن مى‌توان بر جايز نبودن شركت زنان در جهاد چنين استدلال كرد كه اگر شركت زنان در جهاد مشروع مى‌بود، پيامبر (ص) به آنان اجازه مى‌داد تا در جهاد شركت كنند و مانند مردان در غنايم و ثواب اخروى آن سهيم شوند، نه اينكه به ثوابى برابر با ثواب جهاد قناعت كنند.