و به كسى ستم نكنند، زيرا خداوند متعال تجاوزگران را دوست نمى‌دارد. بنابراين، علّت مشروع بودن جنگ با كافران، كفر آنان نيست، بلكه تجاوز و روحيه تجاوزگرى آنان است. «١» اشكال: اين آيه با آيه سيف نسخ شده است. «٢» پاسخ: اوّلًا، مفاد اين آيه نسخ‌پذير نيست، زيرا در ذيل آيه از تجاوز نهى شده است و نهى از تجاوز و مبغوض بودن ستمگران نزد خداوند، از امورى نيست كه قابل تخصيص يا نسخ باشد. نمى‌توان گفت: ظلم بد است، مگر فلان ظلم و يا ظلم نكنيد، مگر فلان ظلم را. «٣» ثانياً، نسخ امرى خلاف اصل و قاعده است. بنابراين، نظريه نسخ مردود است. تنها راه جمع ميان مفاد اين آيه و آيه سيف، حمل مطلق بر مقيّد است.
آيه دوم: لا يَنْهاكُمُ اللَّهُ عَنِ الّذينَ لَمْ يُقاتِلُوكُمْ فِى الدّينَ وَ لَمْ يُخْرِجُوكُمْ مِنْ دِيارِكُمْ أَنْ تَبرَّوُهُمْ وَ تُقْسِطُوا إِلَيْهِمْ إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ المُقْسِطينَ (ممتحنه: ٩)
استدلال: در اين آيه «٤» خداوند متعال نه تنها مسلمانان را از مودّت و عدالت‌ورزى نسبت به غير مسلمانانى كه به مسلمانان ستم نكردند و با آنان نجنگيدند، بازنمى‌دارد، بلكه آنان را به برخورد محبت‌آميز و عادلانه نيز ترغيب مى‌فرمايد. خداوند در آيه بعد «٥» به صراحت مسلمانان را از اظهار مودّت نسبت به غير مسلمانانى كه با مسلمانان جنگيده و به آنان ستم كرده‌اند، باز مى‌دارد. بنابراين، روشن مى‌شود كه علت جنگ، حرابت و عدوان غير مسلمانان است نه كفرشان. «٦» اشكال مطرح شده در باره اين آيه و پاسخش، مانند آيه پيشين است. «٧»