حتّى لازم نيست به وسيله دشمن و تير او به شهادت برسد، بلكه اگر در هنگام عمليات با سلاح خودش يا ديگر مسلمانان از روى اشتباه يا اتّفاق كشته شود يا مثلًا از كوه سقوط كند، باز هم شهيد محسوب مى‌شود. «١» شهيدان نظامى از نظر حكم غسل و كفن به دو قسم تقسيم مى‌شوند؛ نخست، شهيدانى كه بعد از مجروح شدن بلافاصله يا با فاصله ولى در همان صحنه نبرد و قبل از پايان جنگ به شهادت مى‌رسند، «٢» و دوم، شهيدانى كه بعد از انتقال به پشت جبهه در اثر زخم‌هاى وارده به شهادت مى‌رسند.
قسم نخست احتياج به غسل و كفن ندارند، يعنى نبايد غسل و كفن شوند، بلكه بعد از اقامه نماز بر پيكر مطهرشان با همان جسم و لباس خونين به خاك سپرده مى‌شوند. يكى از ياران امام محمد باقر و امام جعفر صادق (ع) روايت مى‌كند كه از امام محمد باقر (ع) پرسيدم:
نظرتان در باره شهيد چيست؟ آيا با خونهايش به خاك سپرده مى‌شود؟ فرمود:
نَعَمْ فى‌ ثِيابِهِ بِدِمائِهِ وَ لا يُحَنَّطُ وَ لا يُغَسَّلُ وَ يُدْفَنُ كَما هُوَ، ثُمَّ قالَ: دَفَنَ رَسُولُ اللَّه عَمَّهُ حَمْزَةَ فى‌ ثِيابِهِ بِدِمائِهِ الَّتى‌ اصيبَ فيها ... «٣» بلى در لباس خودش با خونهايش؛ نه حنوط مى‌شود و نه غسل داده مى‌شود و به همان حالت دفن مى‌گردد. سپس فرمود: رسول خدا (ص) عمويش حمزه را با لباسهاى خونينش دفن كرد و از رسول خدا (ص) نقل شده كه در باره شهداى احد فرمود:
زَمِّلُوهُمُ بِكُلُومِهِمْ فَأِنَّهُمْ يُحْشَرُونَ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ اوْداجُهُمْ تَشْخَبُ دَمَاً اللَّوْنُ لَوْنُ الدَّمِ وَالرَّائِحَةُ رائِحَةُ الْمِسْكِ «٤» آنها را با [همان لباسهاى خودشان و] زخم‌هايشان بپيچيد (كفن كنيد) همانا ايشان در روز قيامت محشور مى‌شوند، در حالى كه از رگهايشان خون مى‌جوشد؛ گلگون و با عطر مِشك.