آنها در تورات آمده و قرآن كريم بخشى از آنها را ذكر كرده است». «١» ايشان همچنين چند شاهد از قرآن كريم نقل مى‌كند:
وَ كَأَيِّن مِّن نَّبىٍ قاتَلَ مَعَهُ رِبّيُّونَ كثيرٌ فما وَهَنوا لِما أَصابَهُمْ فى سبيل اللّه و ما ضَعُفُوا و مَا اسْتَكَانوا وَاللّهُ يُحِبُّ الصَّابِرينَ (آل عمران: ١٤٦)
چه بسيار پيامبرانى كه مردان الهى بسيارى به همراهشان جنگيدند! آنان هيچ‌گاه در برابر آنچه در راه خدا بدانان مى‌رسيد، سست و ناتوان نشدند [و تن به تسليم ندادند] و خداوند صبر كنندگان را دوست دارد.
أَلَمْ تَرَ إِلَى الْمَلَإِ مِن بَني إِسْرَائِيلَ من بَعْدِ مُوسى‌ إِذْ قالُوا لِنَبىٍّ لَّهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِكاً نُّقاتِلْ فى سَبيلِ اللَّه ... (بقره: ٢٤٦)
آيا نديدى جمعى از بنى اسرائيل را پس از موسى كه به پيامبر خود گفتند: «زمامدار [و فرمانده‌اى‌] براى ما برگزين! تا [زير فرمان او] در راه خدا پيكار كنيم ..».
ارْجِعْ إِلَيْهِمْ فَلَنَأْتِيَنَّهُمْ بِجُنُودٍ لا قِبَلَ لَهُمْ بِها وَ لَنُخْرِجَنَّهُمْ مِنْها أَذِلَّةً وَ هُمْ صاغِرُونَ «٢» (نمل: ٣٧)
به‌سوى آنان بازگرد [و اعلام كن‌] با لشكريانى به سراغ آنان مى‌آييم كه قدرت مقابله با آن را نداشته باشند و آنان را از آن [سرزمين آباد] با ذلت و خوارى بيرون مى‌رانيم.
اين آيات گواه‌اند كه قانون جنگ در اديان الهى گذشته نيز بوده است و به دين اسلام اختصاص ندارد؛ گر چه در اسلام به اقتضاى شرايط و جهانى بودنش، نمودى خاص يافته است. اين بحث را با روايتى از پيامبر اكرم (ص) به پايان مى‌بريم:
نخستين كسى كه در راه خدا جنگيد، ابراهيم خليل بود؛ آن زمان كه روميان لوط را به اسارت گرفته بودند. در اين نبرد، ابراهيم، لوط را از بند روميان رهايى بخشيد. «٣» پس از اينكه دريافتيم علت تشريع جنگ در اسلام، ستم و آزار دشمنان اسلام بر مسلمانان بوده است و نيز وجود قانون جنگ در اسلام، نشان كمال آن است نه كاستى، اينك به بيان‌