اوستا را كه در قديم «اپستاك» خوانده مى‌شد، با طلا بر دو هزار پوست گاو، در دو نسخه نگاشتند. با هجوم اسكندر به ايران، به گفته برخى يك نسخه از آن سوخت و تنها نسخه ديگر به دست يونانيان افتاد «١» و به گفته برخى ديگر جز بخش علمى اوستا كه به يونانى ترجمه شد، باقى آن پراكنده و نابود گرديد. «٢» اوستا بار ديگر در زمان اشكانيان به دستور «بلاش يكم» (اشك بيست و دوم)، و سپس به فرمان اردشير بابكان، نخستين شاه ساسانى، گردآورى و تنظيم شد. بعداً شاپور دوم، موبد موبدان عصر، «آذرباد اسپندان» را مأمور بررسى و تدوين مجدد اوستا كرد. وى گزارشى بر بخشهاى نامفهوم اوستا نوشت و خرده اوستا را از سراسر اوستا گردآورد. سرانجام در اواخر دوره ساسانيان، يعنى در سده ششم يا هفتم ميلادى، خط اوستايى كه به خط دين دبيره يا دين دبيرى مشهور است، از روى خط پهلوى براى نگارش اوستا اختراع شد و تمام بخشهاى اين كتاب بدين خط نگاشته شد. «٣» در زمان مأمون عباسى، موبد معاصر وى، «آذر فرن بغ»، بار ديگر به تنظيم اوستا پرداخت. «٤» آنچه اكنون از ادبيات زرتشتى در دست است، از اين دوران است. به گفته محققان، در زمان تنظيم اين رساله‌ها نه تنها هيچ‌گونه مدارك و اطلاعات دقيقى وجود نداشت، بلكه تنظيم‌كنندگان، اغلب، مفهوم زبان اوستاى قديم را به خوبى درك نمى‌كردند. «٥» در سال ١٧٤٥ ميلادى، انكتيل دوپرن فرانسوى به هندوستان سفر كرد و با پارسيان (زرتشتيان مهاجر از ايران به هند) تماس گرفت و پس از سالها معاشرت با آنان، در سال ١٧٧١ ميلادى، نسخه‌اى از تفسير پهلوى اوستا را كه از هندوستان آورده بود، ترجمه و در سه جلد در پاريس منتشر كرد. دانشمندان با ادامه مطالعه و پژوهش بعدى دريافتند كه آنچه به نام زرتشت اجرا و اعلام مى‌شود، كمترين قرابتى با پيام واقعى‌