جهاد پيدا مى‌كند». «١» نويسنده جواهر مى‌گويد: «سزاوار است كه امام فرزندان مجاهدان را ملاحظه كند و بعد از مرگ پدرشان هزينه زندگى آنها را فراهم سازد تا به سنّ بلوغ برسند و در صف مجاهدان درآيند يا شغل ديگرى برگزينند». «٢» اين فصل را با سخنان زيباى امير مومنان (ع) به مالك اشتر در باره رسيدگى به خانواده شهيدان به پايان مى‌بريم:
وَ إنْ اسْتَشْهَدَ أَحَدٌ مِنْ جُنُودِكَ وَ اهْلِ النِّكايَةِ فى‌ عَدُوِّكَ فَاخْلُفْهُ فى‌ عِيالِهِ بِما يَخْلُفُ بِهِ الْوَصِىُّ الشَّفيقُ المُوَثَّقُ بِهِ حَتَّى لا يُرى‌ أَثَرُ فَقْدِهِ فإنَّ ذلِكَ يَعْطِفُ عَلَيْكَ قُلُوبَ شيعَتِكَ وَ يَسْتَشْعِرُونَ بِهِ طاعَتَكَ وَ يَسْلَسُونَ لِرُكُوبِ مَعاريضِ التَّلَفِ الشَّديدِ في‌ وِلايَتِكَ «٣» اگر يكى از لشكريان و افرادى كه به دشمن ضرباتى وارد كرده‌اند به درجه شهادت رسيد، تو بايد در عائله‌اش همانند يك وصىّ مهربان و مطمئن جانشين او باشى تا آنجا كه فقدان سرپرست خانه در زندگى آنها اثر نگذارد. اين شيوه پدرانه عواطف قلبى پيروانت را بيشتر كند و حسّ اطاعت را در آنها زنده‌تر سازد، چنان‌كه زير لواى تو براى مقابله با هر خطرى هر چند جدّى و شديد آماده شوند.