خداوند دو بال براى او در بهشت عطا كرده است، عبداللّه را همراه خود به بالاى منبر برد. «١» عبداللّه مى‌گويد: «وقتى حضرت از منبر فرود آمد و به منزل خود وارد شد من نيز همراهش بودم. پيامبر (ص) دستور داد تا غذايى براى من فراهم كنند و فرمود تا برادرم را هم آوردند و در محضر آن حضرت غذاى پاكيزه و مباركى خورديم و سه روز همراه رسول خدا (ص) بوديم. به خانه هر كدام از همسرانش مى‌رفت ما هم مى‌رفتيم». «٢» رسول خدا (ص) به منزل زيد بن حارثه نيز كه به همراه جعفر به شهادت رسيده بود، رفت. وقتى دختر زيد حضرت را ديد ناله سر داد، حضرت نيز شديداً گريست. بعضى اصحاب گفتند: اى رسول خدا اين (گريه) چيست؟ فرمود: «اين علاقه و محبّت دوست به دوست است». «٣» اميرالمؤمنين (ع) وقتى متوجّه شد كه همسر و فرزندان شهيدى در تنگنا هستند، شب را با ناراحتى و اضطراب سحر كرد و هنگام صبح نيازمنديهاى آنها را خود حمل كرد و به خانه ايشان برد. بچه‌ها را مشغول كرد تا مادرشان نان بپزد و خود گوشت طبخ كرد و گوشت و خرما در دهان يتيمان گذاشت و از آنها حليّت طلبيد. «٤» در مورد ديگر به خانه شهيدى رفت و از حال آنها پرس‌وجو كرد و از يتيم شدن بچه‌ها بسيار متأثر شد و چشم يكى از دختران يتيم كه در اثر آبله نابينا شده بود، به دست حضرت شفا پيدا كرد. «٥» شيخ طوسى مى‌گويد: «هنگامى كه رزمنده به شهادت رسيد و ورثه و همسرى از او بازماند، از بيت‌المال- كه در مصالح مسلمين صرف مى‌شود- هزينه آنها پرداخت مى‌گردد تا فرزندان به حدّ بلوغ برسند ... براى اينكه مجاهد وقتى بداند در صورت شهادت يا مرگ بازماندگان او- به حال خود رها نشده بلكه- از بيت‌المال اداره مى‌گردند، نشاط بيشترى براى‌