مجروحانى كه از دين و ميهن دفاع كرده‌اند يك وظيفه همگانى است، زيرا:
وَ مَنْ احْياها فَكَأَنَّما احْيَا النَّاسَ جَميعاً (مائده: ٣٢)
هر كس كه يك نفر را زنده كند [و موجب نجات او از مرگ شود] مانند كسى است كه همه مردم را زنده كرده است.
٢- ١. عيادت مجروحان‌ عيادت مجروح يك وظيفه اخلاقى اسلامى است. در جايى كه عيادت مريض آن همه مورد سفارش است، عيادت مجروح در راه دين و انجام وظيفه اهميت بيشترى خواهد داشت.
هنگامى كه سعد بن معاذ، مجروح و در خيمه كعيبه بسترى بود، رسول خدا (ص) هر روز از او عيادت مى‌كرد، «١» چنان‌كه پس از زخمى شدن حضرت اميرالمؤمنين (ع) در احد، پيامبر (ص) و مسلمانان از او عيادت كردند. «٢» ٢. جانبازان‌ كسانى كه در جبهه مجروح مى‌شوند و اثر اين جراحت در پيكرشان تداوم پيدا كرده، موجب معلوليّت مى‌شود، در فرهنگ عصر حاضر، «جانباز» ناميده مى‌شود.
مسلم است هر جهادگرى در فرهنگ اسلام داراى احترام و ارزشى است، بخصوص مجاهدى كه در راه خدا عضوى از پيكرش را فدا كرده، بلكه پيش از خود آن را به بهشت فرستاده است. «٣» اگر مقدار جانبازى و جراحت به قدرى باشد كه رزمنده را از كار و تلاش باز دارد و او براى ادامه زندگى‌اش نيازمند باشد، تا هنگامى كه چنين است حقوق او از بيت‌المال پرداخت مى‌شود و اگر كمتر از اين مقدار باشد به مقدار نياز از بيت‌المال پرداخت مى‌شود.
حاكمان و دولتمردان وظيفه دارند چنان به رزمندگان اهميت دهند كه همّتشان تنها جهاد و مقابله با دشمن باشد و به چيزى جز آن نينديشند و در صورت معلوليّت، فكر نيازمندى خاطر