برخى گفته‌اند كه آنچه از لشكرگاه آورده‌اند، غنيمت است. شيخ طوسى معتقد است كه اين در صورتى است كه بغات به طاعت امام رجوع نكنند، اما اگر تبعيت از امام را پذيرفتند، خودشان به اموالشان سزاوارترند. «١» ٣. اسارت نيروى خودى‌ اسارت نيز همچون كشته شدن يا مجروح شدن از پيامدهاى جنگ است. تاكنون در باره مسائل مربوط به اسير شدن دشمن بحث شد و تا اندازه‌اى احكام آن روشن گرديد. اكنون به مسائل مربوط به اسارت مجاهدان مسلمان و وظايف آنان پيش از اسارت و پس از آن و نيز وظيفه ديگر رزمندگان، جامعه و حكومت در قبال اسارت نيروهاى خودى مى‌پردازيم.
١- ٣. حكم اسير شدن مسلمان‌ رزمنده مسلمان بيشترين تلاش خود را در جبهه نبرد به كار مى‌برد تا ضمن ضربه‌زدن به دشمن، به دست او اسير و گرفتار نشود، زيرا علاوه بر پيامدهاى بسيار سخت اسارت، نتيجه فورى آن خارج شدن اسير از ميدان جهاد فى سبيل‌اللَّه و كم شدن نيروهاى جبهه حق است. از اين رو، در جنگهاى اسلامى موارد اسارت به دست دشمن بسيار اندك بوده و مجاهدان با هوشيارى و كوشش تمام از اين امر پرهيز مى‌كردند.
در كلام پيشوايان معصوم نيز اسير شدن جز در موارد اضطرارى نكوهش شده است.
رسول خدا (ص) اميرمؤمنان (ع) را با گروهى به جنگ فرستاد و ضمن سفارشهايى، به آنها فرمود:
مَنِ اسْتَأْسَرَ مِنْ غَيْرِ جَراحَةٍ مُثْقَلَةٍ فَلَيْسَ مِنَّا «٢» هر كس بدون زخم كارى اسير شود، از ما نيست.
از اين رو، اگر شخصى بدون چنين زخمى و در حال سلامت، تن به اسارت دهد، سربها براى آزادى او از بيت المال پرداخت نمى‌گردد. اميرمؤمنان (ع) در اين باره فرمود: «هر فردى بدون زخمِ كارى اسير شود، سربهاى او از بيت المال پرداخت نمى‌گردد و اگر خانواده‌اش‌