سه- امكانات رفاهى: در حدّ امكان، محل مناسب، لباس و امثال آن براى اسرا فراهم مى‌شود. اسرا را نبايد در زير گرماى آفتاب نگه داشت و اگر لباس ندارند، بايد به آنان لباس داد. در برخى روايات، در كنار اطعام و سيراب كردن اسير، به ظلّ يعنى در سايه قرار دادن اشاره شده است، «١» چنان كه رسول خدا اجازه نداد تا اسراى بنى قريظه را كه محكوم به قتل بودند، در گرماى آفتاب روز تابستان نگهدارند. «٢» در مورد لباس نيز نقل شده است كه چون در جنگ بدر، عباس، عموى پيامبر، اسير شد و لباس نداشت، به دستور آن حضرت، پيراهنى براى او فراهم شد، «٣» چنان كه در جريان جنگ حنين نيز رسول خدا (ص) به همه اسيران لباس پوشاند «٤» و نيز به دختر حاتم طايى كه اسير شده بود، لباسى عطا كرد. «٥» چهار- اموال اسير: مالى كه در اختيار اسير است، يا اموال شخصى غير جنگى مثل لباس و ظروف غذا است يا اموال قابل استفاده در جنگ مثل سلاح اعم از اينكه مال خود شخص باشد يا مال گروهى كه به آن تعلق دارد. ترديدى نيست كه نوع دوّم از اموال، غنيمت جنگى محسوب شده و در اختيار پيشواى مسلمانان قرار مى‌گيرد، امّا نوع اوّل با آنكه گرفتن آن منعى ندارد- زيرا انَّ دارَ الشِّرْكِ يَحِلُّ ما فيها، «٦» يعنى در كشور مشركان آنچه (از اموال) هست، حلال است- ليكن در تاريخ اسلام و سيره پيامبر (ص) موردى مشاهده نمى‌شود كه اموال شخصى اسير از او گرفته شده باشد و چه بسا آن حضرت چيزى هم به آنها مى‌بخشيد. پس مناسب است كه اموال شخصى اسرا از ايشان گرفته نشود. «٧» پنج- هدايت و ارشاد اسير: هدف از جنگ و جهاد در اسلام، هدايت مردم و راهنمايى آنان از تاريكيهاى جهل به سوى روشنايى ايمان است. از اين رو، جامعه اسلامى و