كشتيد، با اينكه به شما گفته شده بود كه اسيرى را نكشيد؟» گفتند: ما به گفته عمر كشتيم. پيامبر روى برگردانيد تا اينكه عمير بن وهب در باره عفو و گذشت با آن حضرت سخن گفت. «١» همچنين هنگامى كه عمر درخواست كرد كه آن حضرت اجازه دهد تا او دندانهاى پيشين سهيل بن عمرو را بكَنَد تا هرگز نتواند عليه رسول خدا سخن بگويد، پيامبر فرمود:
لا امَثِّلُ بِهِ فَيُمَثِّلُ اللَّهُ بى‌ وَ انْ كُنْتُ نَبِيّاً «٢» او را مثله نمى‌كنم، چرا كه خدا مرا مثله مى‌كند، اگر چه پيامبرم.
دو- آب و غذا: سيراب كردن اسير و غذا دادن به او، خواه مسلمان باشد يا كافر، لازم است.
حضرت على (ع) فرمود:
اطْعامُ الْاسيرِ وَالْاحْسانُ الَيْهِ حَقٌّ واجِبٌ وَ انْ قَتَلْتَهُ مِنَ الْغَدِ «٣» غذا دادن به اسير و نيكى كردن به او حقى است واجب، اگر چه اسيرى باشد كه فردا او را مى‌كشى.
يعنى حتى اسيرى مانند ابن ملجم كه بايد كشته شود، قبل از اجراى حكم بايد به او غذا و آب داده شود. از اين رو، امير مؤمنان (ع) فرمود:
احْبِسُوا هذَا الْاسيرَ وَ اطْعِمُوهُ وَ اسْقُوهُ وَ احْسِنُوا اسارَهُ «٤» اين اسير را بازداشت كنيد، به او غذا دهيد و سيرابش كنيد و نيك اسيردارى كنيد.
امام صادق (ع) فرمود:
اطْعامُ الْاسيرِ حَقٌّ عَلى‌ مَنْ اسَرَهُ وَ انْ كانَ يُرادُ مِنَ الْغَدِ قَتْلَهُ فَانَّهُ يَنْبَغى‌ انْ يُطْعَمَ وَ يُسْقى‌ وَ يُرْفَقَ بِهِ كافِراً كانَ اوْ غَيْرَهُ «٥» غذاى اسير حقى است بر عهده اسير كننده، اگر چه فردا تصميم بر كشته شدن او گرفته شود، چرا كه سزاوار است به او غذا و آب داده شود و با او مدارا گردد، چه كافر باشد و چه غير كافر.