همچنين يكى از موارد ممنوع در مقرّرات جنگ از نظر شرع اسلام مثله است. مثله يعنى بريدن گوش، دماغ و امثال آن. مثله هم در مورد اسير و هم در مورد كشته شدگان جنگ جايز نيست. صاحب جواهر مى‌گويد: «در حرمت مثله مخالفى پيدا نكردم». «١» امير مؤمنان على (ع) از پيامبر (ص) نقل مى‌كند كه آن حضرت فرمود:
ايَّاكُمْ وَالْمُثْلَةَ وَ لَوْ بِالْكَلْبِ الْعَقُورِ «٢» از مثله كردن بپرهيزيد، هر چند در مورد سگ آزار رساننده باشد.
همچنين از مواردى كه رسول خدا به نيروهاى اعزامى سفارش مى‌كرد، اين بود كه مثله نكنند. «٣» نويسنده جواهر مى‌گويد: «در اين حكم (حرمت مثله) فرقى نيست بين اينكه در جنگ باشد يا غير آن، قبل از مرگ باشد يا بعد از آن و بين اينكه دشمنان مسلمانها را مثله كنند يا نكنند، اگر چه اطلاق آيه شريفه وَالْحُرُماتُ قِصاصٌ «٤» جواز مقابله به مثل را مى‌رساند، ليكن اطلاق روايات و فتاوا مقتضى عدم جواز است، حتّى در اين صورت». «٥» فرع سوم- فرار اسير: اگر اسيرى كه از كفّار گرفته شده، فرار كند، بايد تعقيب و دستگير شود. در جنگ بدر «حجّاج بن حارث بن سعد» كه به دست عبدالرحمان بن عوف اسير شده بود گريخت، ليكن دوباره به دست «ابو داوود مازنى» اسير شد. «٦» اينك اين سؤال مطرح مى‌شود كه آيا اسير فرارى را مى‌توان كشت يا فقط بايد او را دستگير كرد؟ از يك نقل تاريخى استفاده مى‌شود كه كشتن اسير فرارى، جايز است، چنان كه دستگير كردن و نگهدارى او تا تعيين تكليف از جهت «منّ و فداء» نيز جايز است. سهيل بن‌