تا اينجا معلوم شد كه كشتن اسير در غير موارد خاص، بدون اذن امام جايز نيست، حال اگر شخصى، چه مسلمان و چه كافر، پيشدستى كند و اسير را قبل از اينكه به حضور امام برسد، به قتل برساند، چه اسيرى كه قبل از پايان جنگ دستگير شده باشد و چه اسيرى كه بعد از آن دستگير گردد، ديه و كفّاره‌اى در اين مورد واجب نمى‌شود، چون خون اسير كافر احترام ندارد. نويسنده جواهر مى‌گويد: «در اين مسئله مخالفى از مذهب شيعه پيدا نكردم، اگر چه كشتن در مورد دوم (يعنى اسير شده بعد از پايان جنگ) جايز نيست». «١» در كتاب «المغنى» و «الشرح الكبير» نيز آمده است: «اگر اسيرِ خودش يا اسير ديگرى را قبل از رسيدن به حضور امام بكشد، معصيت كرده، ليكن ضمان ندارد». «٢» در تذكرة الفقهاء آمده است كه قاتل اسيرِ كافر تعزير مى‌شود «٣»، يعنى به مقدارى كه امام صلاح بداند، تنبيه مى‌شود.
يادآورى: اگر اسير از اطاعت اس قوانين و مقررات جنگ و صلح در اسلام ٢٥٦ ١. اسيران كافر ص : ٢٣٤ ير كننده سرپيچى كند يا در راه رفتن سستى بورزد و ترس اين باشد كه به دشمن بپيوندد، اسير كننده مى‌تواند با زدن يا به نحو ديگرى او را مجبور به تبعيت كند. «٤» فرع دوم- سوزاندن و مُثله اسير: سوزاندن اسير، حتّى اسيرى كه كشتنش واجب است- مثل اسيرى كه در حال جنگ دستگير شود- جايز نيست. علّامه حلّى در كتاب تذكره مى‌نويسد: «كشتن اسير جز با شمشير جايز نيست». «٥» همچنين در كتاب «المغنى» اين گونه آمده است: «اگر تسلّط بر دشمن حاصل شد، سوزاندن او به آتش جايز نيست بلاخلاف». «٦» نقل شده است كه «رسول خدا (ص) از به آتش كشيدن موجود جاندار نهى كرد». «٧» در چند حديث از منابع اهل سنّت نيز اين مضمون آمده است كه عذاب كردن به آتش، مخصوص خداوند است و كسى جز او، اين حق را ندارد. «٨»