احزاب را عليه مسلمانان برافروختند و دشمنان اسلام (قريش و غطفان) را متّحد نموده، با قول هرگونه همكارى به سوى مدينه گسيل كردند. بعد از پايان جنگ احزاب و پيروزى اسلام، طبيعى بود كه رسول خدا بايد اين فتنه‌گران و پيمان‌شكنان را تنبيه نمايد. به همين جهت بعد از متفرّق شدن احزاب، رسول خدا (ص) بنى‌قريظه را محاصره كرد. اين محاصره بيست و پنج روز طول كشيد تا اينكه يهود بنى‌قريظه به قضاوت سعد بن معاذ- كه همپيمان آنها بود- گردن نهادند؛ سعد بن معاذ حكم كرد كه مردان جنگى كشته شوند و زنها و بچه‌ها اسير گردند. «١» اين موارد تقريباً تمام آن چيزى است كه در سيره رسول خدا در مورد قتل اسرا نقل شده است. ناگفته نماند كه غير از اينها مواردى هم نقل شده كه رسول خدا تصميم بر قتل داشته، ولى به مرحله اجرا نگذاشته است. اينك اين چهار مورد را بررسى مى‌كنيم تا معلوم شود كه آيا قتل اين افراد به جهت اسارت آنها بوده يا دليل ديگرى داشته است. از مطالب قبل معلوم شد كه پيمان‌شكنى و تحريك مردم به جنگ با اسلام و حضور دوباره در ميدان جنگ علّت قتل ابوعزّه شاعر بوده است. علّت قتل آن زن يهودى نيز قصاص بود، چون يكى از رزمندگان اسلام را با سنگ آسياب به شهادت سانده بود. عُقْبَة بْن ابى مُعَيْط و نضر بن حارث نيز دو نفر از دشمنان سرسخت اسلام و از آزاردهندگان پيامبر و شكنجه‌گران مسلمانان بودند. اين دو عناد و خصومت عجيبى با اسلام داشتند و از هيچ تلاشى براى خاموش كردن نور اسلام فروگذار نمى‌كردند. آنها با استمداد از دانشمندان يهود سؤالاتى براى پيامبر مطرح كردند تا صدق گفتار آن حضرت معلوم شود؛ رسول خدا (ص) آنها را پاسخ گفت. با اين حال، عناد ورزيدند و از پذيرش اسلام امتناع كردند. «٢» اين دو نفر از جمله كسانى بودند كه از حمل مواد غذايى به شعب ابوطالب كه پيامبر و مسلمانان در آنجا محاصره بودند، جلوگيرى مى‌كردند. «٣» همچنين در شب هجرت (ليلة المبيت) به خانه پيامبر حمله كردند. «٤» اين دو در حال نماز هم‌