فصل ششم: پيامدهاى حقوقى جنگ در امور انسانى‌ اسيران‌ اسير در اصطلاح به كسى گفته مى‌شود كه در جنگ به دست دشمن گرفتار گردد. جمع اسير، اسَرا، اسارى و اسْرى مى‌باشد. واژه اسير و مشتقات آن، در پنج آيه از آيات قرآن كريم آمده است. «١» واژه سَبْى به معناى اسير گرفتن و نيز به معناى مَسْبِىّ يعنى اسير آمده است، چنان‌كه سَبِىّ در باره مرد و زن اسير و سبيّه در باره زن اسير به‌كار رفته و جمع آن سبايا مى‌باشد. غالباً واژگان اسير و اسرا در باره مردان اسير، و سبى و سبايا در باره زنان و كودكان اسير به‌كار مى‌رود.
مباحث مربوط به اسير يا در باره اسيران دشمن است يا اسيران خودى. از آنجايى كه حكم اسير در جنگ با كافران- اعم از مشركان و اهل كتاب «٢»- با حكم اسير در جنگ با بغات متفاوت است، مباحث مربوط به اسيران دشمن نيز بايد جداگانه مطرح شود. از اين رو، بحث را به ترتيب در ذيل سه عنوان اسيران كافر، اسيران باغى و اسارت نيروى خودى پى مى‌گيريم.