چهار در كتاب مقدس، بنيان روابط قوم بنى‌اسرائيل- كه بر اساس همين كتاب، قومى برگزيده و تافته جدابافته است «١»- با ديگر اقوام بر جنگ و كشتار استوار شده است. از اين رو، ازنظر يهوه و به تبع او پيامبران و پادشاهان بنى‌اسرائيل، صلح جز تسليم شدن اقوام ديگر و تن دادن به بردگى و ديگر خواسته‌هاى آنان مفهوم ديگرى ندارد. اين ويژگى به جنگ در آيين يهود، صبغه قومى و نژادى داده است.
اعتبار عهد عتيق‌ اظهار نظر در باره مطالب يادشده در گرو روشن شدن اعتبار يا عدم اعتبار عهد عتيق به ويژه تورات به لحاظ سند و محتوا است. مراد از اعتبار اين است كه آيا اين متون همان وحى الهى است كه بر موسى (ع) و ديگر انبياى بنى‌اسرائيل فرو فرستاده شده و دستخوش تحريف لفظى (افزايش و كاهش) و معنوى (دگرگون كردن معنا بدون تصرف در لفظ) نشده است؟
امّا به لحاظ سند، به گفته محققان و انديشمندان- اعم از مسلمان و غيرمسلمان- تورات فعلى سخت خدشه‌دار است. براى مثال، اسپينوزا، فيلسوف يهودى‌الاصل هلندى، در كتابى به نام «رساله‌اى در الهيات و سياست» معتقد است كه براى آگاهى از اعتبار كتاب مقدس بايد به بررسى شواهد تاريخى و انتقادى پرداخت، و خود، با بررسى علمى اسفار پنجگانه تورات- برخلاف عقيده يهوديان- اثبات مى‌كند كه نويسنده آنها كسى است كه سالها پس از موسى زندگى مى‌كرده است. «٢» همچنين علامه طباطبايى با استناد به شواهد تاريخى بر اين باور است كه تورات فرو فرستاده شده بر موسى در ماجراى هجوم بُخُت نَصَّر به اورشليم و تخريب و آتش زدن معبد سليمان از بين رفت و پنجاه سال بعد يعنى پس از فتح بابل به دست كوروش، پادشاه هخامنشى، و آزاد كردن يهوديان از اسارت و دادن اجازه بازگشت به آنان، به‌وسيله عزراى‌