و صاحب ندارد. «١» امام مى‌تواند اين زمين را به مالكان آنها يا ديگران بفروشد يا اجاره دهد و درآمد آن را در مصالح مسلمانان هزينه كند.
٣- ٢- ١. زمينهاى اسلام‌آورندگان: زمينهايى كه صاحبان آنها اسلام اختيار مى‌كنند، اگر آباد باشند، در دست آنان باقى مى‌ماند و جز پرداخت زكات- درصورت تحقق شرايط- چيزى برعهده آنان نيست، و اگر آباد نباشند، امام آنها را براى آباد شدن به كسانى واگذار مى‌كند. اين زمينها هم از آنِ مسلمانان است. «٢» ٢. غنيمت در جنگ با بغات‌ جنگ با بغات براى نخستين بار در دوران حكومت حضرت على (ع) رخ داد. از اين رو، فقيهان شيعى و سنى، جملگى، حكم جنگ با بغات و پيامدهاى آن از جمله غنايم را از سيره آن حضرت در جنگ با ناكثين، قاسطين و مارقين و روايتهايى كه در اين باره نقل شده، استنباط كرده و مى‌كنند. از امام صادق (ع) روايت شده كه «در جنگ حضرت على (ع) با اهل قبله بركت است و اگر آن حضرت با آنان نجنگيده بود، پس از او هيچ‌كس نمى‌دانست كه با آنان چگونه رفتار كند». «٣» اموالى كه ممكن است از بغات به غنيمت گرفته شود، دو گونه است؛ نخست، اموالى كه همراه لشكر بغات نيست، دوم، اموالى كه همراه لشكر بغات هست. ما در اينجا از اين دو قسم به ترتيب به اموال خارج ميدان جنگ و اموال داخل ميدان جنگ تعبير مى‌كنيم.
١- ٢. اموال خارج ميدان جنگ‌ همه فقيهان معتقدند كه اموال خارج از ميدان جنگِ بغات (اموالى كه در ديار خود دارند) اعم از منقول و غيرمنقول به غنيمت گرفته نمى‌شود و از آنِ بغات و ورثه آنان است. مستند اين حكم، اجماع فقيهان و سيره على (ع) در جنگ با بغات است. «٤» البته به دليل برخى روايات «٥» اين احتمال نيز داده شده كه حكم اوَلى اموال خارج ميدان جنگِ بغات، همچون اموال كافران حربى است، اما چون حضرت على (ع) در دوران حكومت خود مخالفان بسيارى داشت و مى‌دانست كه پس از او حاكمانى ستمگر بر مسلمانان مسلط خواهند شد و ممكن است به‌