بخشيد و زمين از جنگ آرام گرفت». «١» اما در باب سيزدهم آمده كه خداوند به يوشع- كه پير و سالخورده شده بود- مى‌گويد كه هنوز زمين بسيار براى تصرّف باقى مانده است و يك يك آنها را براى وى برمى‌شمارد. «٢» پس از وفات يوشع، يهودا به فرمان خداوند زمام بنى‌اسرائيل را به دست گرفت و به جنگ و فتح سرزمين كنعانيان ادامه داد. وى ده هزار نفر از كنعانيان و ديگران را كشت. بنى‌يهودا با اورشليم جنگ كردند و آن را به دم شمشير زده، به آتش كشيدند. «٣» در زمان آخرين داور بنى‌اسرائيل، سموئيل (ع)، مردم از او خواستند تا پادشاهى براى آنان برگزيند. سموئيل از طرف خدا، شائول (طالوت) را براى پادشاهى آنان برگزيد. «٤» شائول زمام سلطنت اسرائيل را به دست گرفت و با تمامى دشمنان اطراف خود جنگيد و به هر طرف كه توجه مى‌نمود، غالب مى‌شد. «٥» سموئيل از جانب يهوه به شائول مى‌گويد: «پس الآن برو و عماليق را شكست داده، جميع مايملك ايشان را بِالكُلّ نابود ساز و بر ايشان شفقت مفرما بلكه مرد و زن و طفل و شيرخواره و گاو و گوسفند و شتر و الاغ را بكش ... و شائول عمالقه را از حَويلَه تا شور كه در برابر مصر است، شكست داد. و اجاج پادشاه عماليق را زنده گرفت و تمام خلق را به دم شمشير بالكلّ هلاك ساخت». «٦» در زمان شائول، نخستين پادشاه بنى‌اسرائيل، جنگ مهمى ميان بنى‌اسرائيل و فلسطينيان آن زمان رخ داد كه به پيروزى بنى‌اسرائيل منجر شد. در اين جنگ، داوود (ع)- كه نوجوان بود- با جُليات (جالوت) نبرد كرد و او را از پاى درآورد و لشكر فلسطينيان پا به فرار گذاشتند. «٧» داوود جانشين شائول شد و به گفته باب پنجم كتاب دوم سموئيل، وى چهل سال سلطنت كرد؛ هفت سال و شش ماه در حَبرون بر يهودا، و سى و سه سال در اورشليم بر تمامى‌