صومعه‌نشينان نهى شده است. پيامبر (ص) هنگام عزيمت مجاهدان به جنگ موته به آنان فرمود: «به زودى در آن ديار به مردمانى برمى‌خوريد كه از مردم جدا شده، گوشه عزلت گرفته‌اند، متعرض آنان نشويد». «١» همچنين از امام صادق (ع) روايت شده كه پيامبر (ص) به مجاهدان مى‌فرمود: «ساكنان ديرها را نكشيد». «٢» برخى فقيهان نيز كشتن صومعه‌نشينان را جايز ندانسته‌اند. «٣» موارد استثنا: فقيهان در چند صورت، كشتن نامبردگان را جايز دانسته‌اند:
يك- ضرورت: «٤» مراد از ضرورت اين است كه مقاتلين، نامبردگان را سپر قرار دهند- كه از آن به «تَتَرُس» تعبير مى‌شود «٥»- يا فتح و غلبه بر كشتن آنها متوقف باشد. «٦» دو- جنگ بر ضد مسلمانان: «٧» اگر هريك از نامبردگان سلاح به دست گرفته، بر ضد مسلمانان بجنگند، حرمت كشتنشان برداشته مى‌شود. «٨» از ابن عباس روايت شده كه «پيامبر (ص) در جنگ خندق بر زن مقتولى عبور كرد و فرمود: اين زن را چه كسى كشته؟
مردى گفت: اى رسول خدا، من. حضرت فرمود: براى چه؟ مرد گفت: مى‌خواست شمشيرم را بگيرد. حضرت سكوت فرمود». «٩» همچنين در روايت ديگرى آمده كه پيامبر (ص) در جنگ بنى‌قريظه بر سر زن كشته شده‌اى ايستاد و فرمود: «چرا اين زن با آنكه نمى‌جنگيده، كشته شده؟» «١٠» از اين روايت استفاده مى‌شود كه كشتن زن هرگاه بجنگد، جايز است. «١١»