دليل نمى‌توان حرمت كاربرد آن را در جبهه جنگ و بر ضد نظاميان استفاده كرد، و چون كشتن نظاميان و كافران حربى جايز است، اگر شك كنيم كه كشتن آنها با سلاحهاى كشتار جمعى جايز است يا نه، اصل بر جواز است. بلى، كاربرد سم و ديگر سلاحهاى كشتار جمعى در جبهه جنگ اگر به هر دليلى به كشته شدن غيرنظاميان بينجامد، حرام است؛ چنان‌كه برخى فقيهان به آن تصريح كرده‌اند. توضيح اينكه امروزه كاربرد سلاحهاى كشتار جمعى به دليل داشتن قدرت تخريبى بسيار زياد و به جاى گذاشتن آثار بسيار خطرناك زيست‌محيطى- كه سالها پس از به‌كارگيرى آنها ادامه دارد- و باتوجه به اينكه همانند گذشته، جبهه نبرد محدود به دژهاى نظامى يا بيابانهاى اطراف شهرها نيست و به شهرها و مناطق مسكونى نيز كشيده مى‌شود، غالباً به كشته شدن يا آسيب ديدن جدى غيرنظاميان مى‌انجامد. دراين صورت، قول به حرمت استفاده از سلاحهاى كشتار جمعى امروزى به‌طور مطلق چه در شهرها و چه در جبهه جنگ بعيد نيست.
٢. كاربرد سلاح در جنگ با بغات‌ سخن برخى فقيهان چنين مى‌نمايد كه در كاربرد سلاح، تفاوتى ميان جنگ با مشركان و جنگ با بغات قائل نيستند، «١» امّا برخى فقيهان مانند شيخ طوسى و علامه حلّى، در جنگ با بغات، كاربرد سلاحهايى را كه اتلافشان فراگير است ممنوع دانسته‌اند، مگر ضرورت ايجاب كند.
شيخ طوسى در اين باره مى‌گويد: «براى امام عادل جايز نيست كه با بغات با آتش بجنگد يا بر ضد آنان منجنيق نصب كند، زيرا او تنها با مقاتلين بغات مى‌تواند بجنگد نه غيرمقاتلين آنان.
پس اگر آنان را با آتش بسوزاند و با سنگ و گلوله منجنيق هدف قرار دهد، ممكن است كسانى را بكشد كه قتلشان جايز نيست، و اگ قوانين و مقررات جنگ و صلح در اسلام ٢٠٢ ٢. مثله كردن ص : ٢٠٢ ر ناگزير استفاده از اين سلاحها شود، جايز است. امام در دو صورت ناگزير استفاده از اين سلاحها مى‌شود؛ نخست اينكه بغات با اين سلاحها با او بجنگند و او در دفاع از خود اين سلاحها را به‌كار گيرد. دوم اينكه بغات از هر طرف او را محاصره كنند و او تنها با كاربرد اين سلاحها بتواند آنان را دفع كند. در اين صورت مى‌تواند از اين سلاحها استفاده كند تا از ميان آنان راهى براى خروج خود از محاصره بگشايد». «٢» علامه حلّى نيز مى‌گويد: «در جنگ با بغات نمى‌توان از سلاحهايى استفاده كرد كه اتلافشان فراگير است- مانند آتش و منجنيق-، زيرا هدف از جنگ با بغات، متفرق كردن آنان و بازگرداندنشان‌