بسيارى از كسانى كه كاربرد سم را حرام يا مكروه دانسته‌اند، معتقدند كه اگر جنگ يا فتح متوقف بر استفاده از سم باشد يا ضرورت اقتضا كند، حرمت و كراهت برداشته مى‌شود و استفاده از سم جايز «١» و حتى واجب «٢» مى‌گردد. همچنين برخى از كسانى كه قائل به كراهت‌اند، تصريح كرده‌اند كه اگر استفاده از سم به كشته شدن نفس محترمه‌اى بينجامد، استفاده از آن حرام است. «٣» برخى نيز گفته‌اند كه اگر فتح بدون استفاده از سم ميسر باشد، نمى‌توان از سم استفاده كرد. «٤» همچنين برخى به حرمت استفاده از سم در شهرها فتوا داده‌اند و كابرد آن را در جبهه نبرد و بر ضد جنگجويان بنا بر احتياط واجب حرام مى‌دانند، اما در هر دو صورت، حالت ضرورت و دفاع را استثنا كرده‌اند. «٥» برخى نيز تصريح كرده‌اند كه استفاده از سم در جبهه جنگ، براى كشتن كافران حربى اشكال ندارد. «٦» از مجموع آنچه گفته شد، چند مطلب به دست مى‌آيد:
يك- استفاده از سم و به‌طور كلى سلاحهاى كشتار جمعى در شهرها و مناطق مسكونى جايز نيست، زيرا به كشته شدن غيرنظاميان منجر مى‌شود و كشتن غيرنظاميان حرام است.
همچنين گفته شد كه روايت سكونى در حرمت استفاده از سم در شهرهاى مشركان (بلاد مشركان) ظهور دارد و به گفته نويسنده جواهرالكلام، اين حرمت مطلق است. از اين رو، كاربرد سم و ديگر سلاحهاى كشتار جمعى به هيچ‌وجه در شهرها جايز نيست؛ هرچند فتح متوقف بر آن باشد.
دو- با ظهور روايت سكونى در حرمت كاربرد سم در شهرها و مناطق مسكونى، از اين‌